Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

W tym pytaniu łatwo pomylić standard DECT z klasyczną telefonią cyfrową, bo oba rozwiązania dotyczą transmisji mowy i oba historycznie współpracują z siecią telefoniczną. PCM 64 kbit/s to typowe kodowanie G.711, znane z sieci PSTN, ISDN i traktów PCM30/32. Tam próbkuje się mowę z częstotliwością 8 kHz i zapisuje każdą próbkę na 8 bitach, więc wychodzi $8000 \cdot 8 = 64000$ bit/s. To bardzo ważny standard, ale nie jest podstawowym kodekiem mowy w DECT. DECT musiał lepiej gospodarować zasobami radiowymi, dlatego zastosowano ADPCM 32 kbit/s, czyli kodowanie różnicowe adaptacyjne, a nie pełne PCM. Wariant 16 kbit/s PCM jest technicznie podejrzany w tym kontekście, bo PCM przy telefonicznej jakości mowy zwykle kojarzy się właśnie z 64 kbit/s. Samo obniżenie przepływności PCM do 16 kbit/s bez innej metody kompresji oznaczałoby bardzo duże pogorszenie reprezentacji sygnału. Z kolei 16 kbit/s ADPCM może brzmieć kusząco, bo ADPCM faktycznie zmniejsza strumień względem PCM, ale w DECT przyjęto 32 kbit/s jako praktyczny kompromis między jakością rozmowy, opóźnieniem i zajętością kanału radiowego. Typowy błąd myślowy polega na zapamiętaniu samego skrótu ADPCM, ale bez konkretnej przepływności. A w telekomunikacji szczegóły robią robotę: 32 kbit/s ADPCM to charakterystyczny parametr DECT, natomiast 64 kbit/s PCM bardziej pasuje do G.711 w sieciach przewodowych i centralach cyfrowych.