Kwalifikacja: INF.09 - Uruchamianie i utrzymanie sieci telekomunikacyjnych

Wybór dwóch, trzech albo czterech par przewodów wynika najczęściej z pomieszania kilku podobnych technologii transmisji po kablach miedzianych. Starszy HDSL rzeczywiście bywał realizowany na większej liczbie par, zwłaszcza gdy trzeba było przenieść strumień E1 o przepływności 2,048 Mbit/s na większą odległość lub w mniej korzystnych warunkach torowych. Dlatego łatwo zapamiętać ogólną zasadę, że HDSL potrzebuje kilku par, ale przy HDSL2 ta zasada już nie pasuje. HDSL2 jest nowszym rozwiązaniem z rodziny xDSL, projektowanym właśnie po to, żeby transmisję cyfrową klasy E1/T1 prowadzić po jednej parze przewodów symetrycznych. To zmniejsza zapotrzebowanie na zasoby kablowe i upraszcza zestawianie łącza abonenckiego. Użycie dwóch par w odpowiedzi sugeruje raczej klasyczny HDSL albo pewne odmiany SHDSL pracujące w trybie wieloparowym, a nie HDSL2 w typowym ujęciu egzaminacyjnym. Trzy i cztery pary są jeszcze mniej trafne, bo kojarzą się bardziej z agregacją par, starszymi systemami liniowymi albo próbą „dodania zapasu”, co technicznie nie jest tutaj kryterium poprawności. W praktyce telekomunikacyjnej nie dobiera się liczby par na oko. Trzeba znać standard urządzenia liniowego, wymagany interfejs, przepływność oraz parametry kabla. Z mojego doświadczenia takie pytania dobrze sprawdzają, czy ktoś odróżnia generacje HDSL, a nie tylko pamięta, że E1 to około 2 Mbit/s.