W technologii HDSL2 do transmisji sygnałów abonenckich E1 należy zastosować
W HDSL2 do przesyłania sygnału abonenckiego E1 stosuje się jedną parę przewodów miedzianych. To właśnie jest jedna z ważnych różnic względem starszych rozwiązań HDSL, gdzie dla uzyskania odpowiedniej przepływności często wykorzystywano więcej par, na przykład dwie pary dla transmisji E1. HDSL2 został opracowany tak, aby pełny strumień cyfrowy, rzędu 2,048 Mbit/s dla E1, dało się przesłać po pojedynczej parze symetrycznej, oczywiście przy zachowaniu wymagań co do jakości toru, tłumienia, długości linii i poziomu zakłóceń. W praktyce ma to duże znaczenie, bo operator nie musi rezerwować kilku par w kablu magistralnym albo rozdzielczym. Moim zdaniem to bardzo praktyczna cecha tej technologii, szczególnie w starszej kanalizacji kablowej, gdzie wolne pary bywają na wagę złota. W instalacjach telekomunikacyjnych trzeba jednak pamiętać, że sama liczba par to nie wszystko: para powinna mieć dobrą symetrię, niskie przeniki i odpowiednie parametry izolacji. Dobre praktyki branżowe każą przed uruchomieniem takiej usługi sprawdzić tor pomiarowo, bo HDSL2 jest technologią xDSL i jest wrażliwy na jakość medium transmisyjnego.
Wybór dwóch, trzech albo czterech par przewodów wynika najczęściej z pomieszania kilku podobnych technologii transmisji po kablach miedzianych. Starszy HDSL rzeczywiście bywał realizowany na większej liczbie par, zwłaszcza gdy trzeba było przenieść strumień E1 o przepływności 2,048 Mbit/s na większą odległość lub w mniej korzystnych warunkach torowych. Dlatego łatwo zapamiętać ogólną zasadę, że HDSL potrzebuje kilku par, ale przy HDSL2 ta zasada już nie pasuje. HDSL2 jest nowszym rozwiązaniem z rodziny xDSL, projektowanym właśnie po to, żeby transmisję cyfrową klasy E1/T1 prowadzić po jednej parze przewodów symetrycznych. To zmniejsza zapotrzebowanie na zasoby kablowe i upraszcza zestawianie łącza abonenckiego. Użycie dwóch par w odpowiedzi sugeruje raczej klasyczny HDSL albo pewne odmiany SHDSL pracujące w trybie wieloparowym, a nie HDSL2 w typowym ujęciu egzaminacyjnym. Trzy i cztery pary są jeszcze mniej trafne, bo kojarzą się bardziej z agregacją par, starszymi systemami liniowymi albo próbą „dodania zapasu”, co technicznie nie jest tutaj kryterium poprawności. W praktyce telekomunikacyjnej nie dobiera się liczby par na oko. Trzeba znać standard urządzenia liniowego, wymagany interfejs, przepływność oraz parametry kabla. Z mojego doświadczenia takie pytania dobrze sprawdzają, czy ktoś odróżnia generacje HDSL, a nie tylko pamięta, że E1 to około 2 Mbit/s.