W uproszczonym schemacie aparatu telefonicznego cyfrą 1 oznaczono układ
Cyfrą 1 oznaczono układ wywołania dzwonka, czyli część aparatu analogowego odpowiedzialną za zasygnalizowanie połączenia przychodzącego. Widać to po sposobie włączenia: blok 1 jest podłączony do linii przez kondensator C5. To jest bardzo charakterystyczne rozwiązanie w aparatach telefonicznych PSTN, bo kondensator blokuje składową stałą zasilającą linię abonencką, a przepuszcza składową zmienną sygnału dzwonienia. W praktyce centrala podaje na linię napięcie dzwonienia, często rzędu kilkudziesięciu woltów AC, np. około 60–90 V przy częstotliwości 25 Hz, zależnie od systemu i kraju. Układ dzwonka ma na to zareagować, ale nie powinien obciążać linii podczas normalnej rozmowy. Moim zdaniem właśnie kondensator w tym miejscu jest najlepszą podpowiedzią na schemacie. Mostek prostowniczy oznaczony jest osobno jako 2, a większy blok 3 to część zasilana już po prostowaniu. W dobrych praktykach serwisowych przy aparatach analogowych zawsze patrzy się, które elementy są aktywne przy odłożonej słuchawce, bo dzwonek musi działać jeszcze zanim abonent podniesie mikrotelefon. To typowa wiedza z budowy terminali abonenckich i sieci PSTN.
Na tym schemacie łatwo pomylić kilka bloków, bo wszystkie są związane z pracą aparatu telefonicznego, ale ich rola jest inna. Układ wybierania DTMF służy do generowania par tonów akustycznych odpowiadających naciśniętym cyfrom. Takie sygnały są wysyłane do centrali dopiero wtedy, gdy aparat jest w stanie rozmowy, czyli po zajęciu linii. Nie umieszcza się go jako prostego bloku dołączonego przez kondensator bezpośrednio do pary przewodów a-b, bo DTMF nie ma za zadanie reagować na napięcie dzwonienia. Tu typowy błąd polega na tym, że ktoś kojarzy aparat telefoniczny głównie z wybieraniem numeru, a nie analizuje toru sygnału na schemacie. Mostek zasilający również nie pasuje do oznaczenia 1, ponieważ na rysunku mostek prostowniczy jest pokazany symbolicznie jako układ czterech diod i oznaczony cyfrą 2. Jego zadaniem jest uniezależnienie elektroniki aparatu od polaryzacji linii abonenckiej, co jest bardzo praktyczne, bo przewody a i b mogą być zamienione miejscami. Wybieranie impulsowe to jeszcze inny mechanizm: polega na okresowym przerywaniu pętli abonenckiej, dawniej wykonywanym przez tarczę numerową albo odpowiedni styk elektroniczny. Taki układ musiałby oddziaływać na prąd pętli, a nie być włączony przez kondensator jako odbiornik sygnału wywołania. W oznaczeniu 1 kluczowe są więc dwa fakty: połączenie z linią przez C5 oraz praca przed podniesieniem słuchawki. Z mojego doświadczenia, jak ktoś zapamięta zasadę „kondensator szeregowo z dzwonkiem odcina DC, przepuszcza AC dzwonienia”, to potem takie zadania robi się dużo spokojniej.