Styk R jest właściwym miejscem podłączenia telefonu analogowego w architekturze ISDN. W modelu odniesienia ISDN urządzenia końcowe dzieli się m.in. na TE1, czyli terminale zgodne z ISDN, oraz TE2, czyli urządzenia niezgodne bezpośrednio z ISDN, na przykład zwykły telefon analogowy, faks analogowy albo klasyczny modem. Takie urządzenie TE2 nie rozumie sygnalizacji ISDN DSS1 ani struktury kanałów B+D, więc nie podłącza się go bezpośrednio do styku S, T czy U. Potrzebny jest adapter terminalowy TA, który tłumaczy świat analogowy na cyfrową sieć ISDN. Właśnie między TE2 a TA występuje styk R. W praktyce, jeżeli masz zakończenie NT1 lub NT1+ i chcesz użyć zwykłego aparatu telefonicznego, to szukasz portu analogowego a/b realizowanego przez adapter, a logicznie odpowiada to stykowi R. Moim zdaniem to jedno z tych oznaczeń, które warto zapamiętać obrazowo: R jak retro urządzenie, czyli starszy terminal wymagający dopasowania. Dobra praktyka instalacyjna jest taka, żeby nie mieszać tych interfejsów, bo podłączenie analogowego aparatu do magistrali S/T nie da normalnej pracy i może prowadzić do mylnej diagnozy uszkodzenia linii.
W ISDN bardzo łatwo pomylić oznaczenia styków, bo litery S, T, U i R brzmią trochę abstrakcyjnie, ale każda z nich opisuje inne miejsce w torze dostępu abonenckiego. Telefon analogowy nie jest terminalem ISDN, więc nie powinien być traktowany jak urządzenie pracujące bezpośrednio na magistrali cyfrowej. Styk S służy do podłączania terminali ISDN, takich jak telefon ISDN czy karta ISDN, zwykle po stronie instalacji wewnętrznej. W wielu urządzeniach spotyka się też opis S/T, bo w małych instalacjach granica między tymi punktami bywa funkcjonalnie połączona. To jednak nadal jest interfejs cyfrowy dla sprzętu zgodnego z ISDN, a nie klasyczne wyjście analogowe a/b. Styk T znajduje się między zakończeniem sieciowym NT1 a urządzeniem NT2, na przykład centralą abonencką lub koncentratorem instalacji, więc też nie jest miejscem dla zwykłego aparatu analogowego. Styk U dotyczy odcinka liniowego od centrali operatora do zakończenia NT1, najczęściej po parze miedzianej, czyli jest to strona operatorska pętli abonenckiej. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro telefon ma działać w sieci ISDN, to próbuje się go przypisać do S albo T, bo te litery często pojawiają się na gniazdach. W rzeczywistości analogowy aparat wymaga adaptera terminalowego TA, a połączenie między tym adapterem a urządzeniem TE2 opisuje właśnie styk R. Z mojego doświadczenia, przy zadaniach egzaminacyjnych najlepiej najpierw ustalić typ terminala: ISDN czy nie-ISDN. Jeśli jest nie-ISDN, odpowiedź prawie zawsze prowadzi do styku R.