Do cech wyróżniających architekturę romańską należą:
Budowle romańskie charakteryzują się specyficznymi cechami architektonicznymi, które odpowiadają ich funkcji i estetyce tego okresu. Grube mury są nie tylko elementem zabezpieczającym, ale także stanowią integralną część strukturalną, zapewniając stabilność budowli. W czasach romańskich, w obliczu ograniczonych technologii budowlanych, zwiększona grubość ścian pozwalała na lepsze rozkładanie ciężaru konstrukcji. Małe okna miały na celu minimalizację ryzyka uszkodzenia i zapewnienie lepszej izolacji termicznej, a także stanowiły element obronny w czasach niepokojów. Surowość formy podkreślała funkcjonalność budowli – kościoły i klasztory były miejscami modlitwy i skupienia, co wymagało prostoty i powagi w architekturze. Przykłady takich budowli to katedry w Rzymie czy Sainte-Foy w Conques, które doskonale ilustrują te cechy. Takie podejście do architektury ma swoje korzenie w praktykach budowlanych, które stawiają na trwałość i odpowiednie zabezpieczenie budowli przed czasem.
W analizowanym pytaniu pojawiły się odpowiedzi, które nie odpowiadają na charakterystykę budowli romańskich. Rozety, witraże i wertykalizm są cechami typowymi dla architektury gotyckiej, która rozwinęła się po stylu romańskim. Witraże, które są elementem dekoracyjnym, wprowadziły do wnętrz budowli gotyckich światło i kolor, co było niemożliwe w przypadku surowych wnętrz romańskich. Kasetony, attyki i prostokątne okna również nie są związane z architekturą romańską. Kasetony, będące dekoracyjnymi elementami sufitów, oraz attyki, które są ozdobnymi górnymi częśćami budynków, nie były charakterystyczne dla budowli tego okresu. Prostokątne okna, choć część romańskich budowli miała okna prostokątne, były zazwyczaj małych rozmiarów, co nie oddaje istoty architektury romańskiej. Przepych, malarstwo iluzjonistyczne i ekspresja, z kolei, są bardziej związane z późniejszymi okresami, gdzie estetyka i bogactwo form zaczęły dominować. Typowe błędy w myśleniu polegają na myleniu cech architektonicznych różnych stylów oraz braku zrozumienia kontekstu historycznego, w jakim te style powstawały.