Kwalifikacja: INF.10 - Obsługa oprogramowania i sprzętu informatycznego wspomagających użytkownika z niepełnosprawnością wzrokową

Wielu osobom wydaje się, że popularność formatów takich jak mp3 czy ogg wynika z ich uniwersalności, ale to jednak nie są formaty nieskompresowane. MP3 to najbardziej rozpoznawalny format stratny – zastosowano w nim kompresję z utratą jakości, co pozwala na znaczną redukcję rozmiaru pliku, ale kosztem precyzji odwzorowania dźwięku. Owszem, mp3 znajdziemy wszędzie: w telefonach, playlistach, na YouTube, ale w produkcji muzycznej raczej się go unika jako formatu roboczego. OGG to z kolei otwarty standard kompresji, bardziej zaawansowany niż mp3 i często wykorzystywany w grach komputerowych oraz aplikacjach open source. Jednak, podobnie jak mp3, ogg poddaje dźwięk kompresji stratnej – część informacji ginie bezpowrotnie. WMA od Microsoftu to kolejny format stratny (choć istnieją też wersje bezstratne, ale te są rzadko używane i nie są domyślne). Z mojego doświadczenia użytkownicy często mylą pojęcie braku kompresji z brakiem strat – tymczasem tylko formaty takie jak WAV czy AIFF gwarantują zachowanie pełnej jakości dźwięku, bo nie stosują żadnych algorytmów usuwających dane. W branży audio przyjęło się, że to właśnie wav (lub czasem aiff) wykorzystuje się do archiwizacji, masteringu i wszędzie tam, gdzie liczy się wierność oryginału. Stosowanie formatów stratnych do pracy nad dźwiękiem na etapie produkcji czy miksu nie należy do dobrych praktyk, bo ogranicza możliwości późniejszej obróbki. W skrócie – jeśli zależy na jakości, omija się mp3, ogg i wma, pracując na plikach wav.