Kwalifikacja: INF.10 - Obsługa oprogramowania i sprzętu informatycznego wspomagających użytkownika z niepełnosprawnością wzrokową

Złącze M.2 bywa często mylone z innymi standardami spotykanymi w komputerach, przez co można łatwo popełnić błąd, wybierając elementy, które do niego nie pasują. Często osoby początkujące sądzą, że skoro złącze jest nowe i stosunkowo wąskie, to być może da się tam podłączyć kartę graficzną – nic bardziej mylnego. Karty graficzne wymagają złącza PCI Express x16, które jest znacznie większe i przystosowane do innego typu komunikacji z płytą główną; M.2 nie ma ani odpowiedniego rozmiaru, ani przepustowości dla takich kart. Jeśli chodzi o pamięć RAM, to również tutaj występuje zupełnie odmienny standard – kości DDR4 czy DDR5 montuje się w dedykowanych slotach DIMM, które mają zupełnie inną budowę mechaniczną i elektryczną niż M.2. Niektórzy jeszcze kojarzą złącze M.2 z dyskami HDD, ale to wynika chyba głównie z tego, że kiedyś SSD montowano najczęściej w rozmiarze 2,5 cala na SATA, a M.2 nie ma fizycznej możliwości podłączenia klasycznego talerzowego dysku HDD – te są dużo większe i wymagają osobnych złączy sygnałowych oraz zasilających. Z mojego doświadczenia wynika, że największy problem sprawia rozróżnienie między M.2 i SATA – trzeba zapamiętać, że M.2 to format, a nie protokół transmisji. Przez takie nieporozumienia czasem zdarza się, że ktoś zamawia dysk lub płytę główną niekompatybilną ze sobą. Ogólnie rzecz biorąc, złącze M.2 powstało specjalnie po to, żeby umożliwić podłączanie nowoczesnych, bardzo szybkich i kompaktowych dysków SSD bez stosowania dodatkowych kabli. Wybór innego urządzenia do slotu M.2 (np. RAM, karta graficzna, HDD) to błąd wynikający z nieznajomości standardów sprzętowych i zasad budowy komputerów.