Kwalifikacja: HGT.01 - Wykonywanie usług kelnerskich

Temat aromatów w alkoholach bywa mylący, zwłaszcza gdy wiele trunków z różnych rejonów świata zawdzięcza swój charakterystyczny smak zupełnie odmiennym składnikom. Zacznijmy od migdałów – napoje o nutach migdałowych zwykle kojarzymy z amaretto czy niektórymi likierami, jednak ouzo absolutnie nie idzie w tę stronę. Migdałowy posmak można wyczuć w niektórych destylatach, ale prawie nigdy w napojach z basenu Morza Śródziemnego bazujących na tradycyjnych ziołach. Jałowiec natomiast jest fundamentem ginu – to właśnie on decyduje o tym, że gin ma ten świeży, lekko żywiczny smak, ale nie występuje w klasycznych greckich destylatach typu ouzo. To typowy błąd myślowy, bo jałowiec jest popularnym dodatkiem w alkoholach, ale nie w tym regionie i nie w tej recepturze. Kminek z kolei, chociaż często używany w różnych napojach alkoholowych, zwłaszcza w skandynawskich akvavitach czy polskich wódkach regionalnych, rzadko trafia do ouzo. Kminek daje pikantno-ziołowy posmak, jednak greckie ouzo zawsze stawia na anyż jako główny aromat, co wynika z tradycji oraz wymagań branżowych i przepisów dotyczących tej kategorii trunków. Moim zdaniem, łatwo się tutaj pomylić, bo anyż, kminek, a czasem nawet koper mają podobny, lekko korzenny profil, ale kluczem jest miejsce i tradycja produkcji. W profesjonalnej degustacji alkoholi mocno zwraca się uwagę na składniki bazowe, bo od nich zależy nie tylko smak, ale także sposób serwowania czy łączenia z daniami. Wszystkie niepoprawne odpowiedzi bywają często wybierane przez osoby, które nie miały jeszcze okazji spróbować klasycznego ouzo albo mylą je z innymi europejskimi trunkami. Praktyka zawodowa oraz wiedza branżowa jasno wskazują, że tylko anyż odpowiada za ten bardzo wyrazisty, słodko-korzenny posmak ouzo, który jest wręcz znakiem rozpoznawczym tego alkoholu w całej Grecji i poza jej granicami.