Kwalifikacja: HGT.01 - Wykonywanie usług kelnerskich

Wielu osobom przy takich zadaniach zdarza się nie uwzględnić wszystkich wymagań technicznych i ergonomicznych, albo po prostu źle podzielić przestrzeń stołu. Zbyt niska liczba nakryć, jak 10 czy 12, zwykle wynika z mylenia długości boków i odległości – można przez pomyłkę odjąć marginesy po obu stronach, ale potem podzielić przez zbyt dużą odległość lub zapomnieć, że te nakrycia liczymy na każdym boku stołu, a nie tylko na jednym. Z drugiej strony, wybór 20 nakryć to najczęściej efekt nieuwzględnienia tych niezbędnych 40 cm odstępu od krawędzi po każdej stronie, przez co wiele osób automatycznie dzieli całą długość boku przez 60 cm i mnoży przez 4. W praktyce, takie rozwiązanie nie daje realnej ilości miejsc – w rzeczywistości goście siedzieliby dosłownie na samych rogach stołu, co jest niezgodne z dobrymi praktykami branżowymi i standardami hotelarskimi. Moim zdaniem, w takich zadaniach najważniejsza jest umiejętność zobaczenia stołu jako przestrzeni użytkowej, a nie tylko prostego układu liczbowego – praktyka pokazuje, że ergonomia i bezpieczeństwo siedzenia mają pierwszeństwo przed maksymalizowaniem miejsc za wszelką cenę. Warto zwrócić uwagę na to, że odległości 60 cm między nakryciami zapewniają komfort ruchów, a pozostawienie 40 cm od krawędzi zapobiega sytuacjom, gdzie gość siedzi dosłownie na rogu stołu, co byłoby niekomfortowe i wyglądałoby nieprofesjonalnie. Takie podejście jest powszechne w restauracjach, na konferencjach czy bankietach – lepiej mieć mniej osób przy stole, ale zapewnić im wygodę, niż wpychać wszystkich na siłę. To jest właśnie ta różnica między podejściem technicznym a zwykłym matematycznym dzieleniem długości przez odległość.