Kwalifikacja: HGT.01 - Wykonywanie usług kelnerskich

Wiele osób myli tygielek z innymi naczyniami do kawy, co nie dziwi, bo przecież kultura picia kawy jest bardzo bogata i różnorodna. Jednak tygielek, czyli cezve, jest ściśle związany z tradycyjną metodą parzenia kawy po turecku. W przypadku kawy po rosyjsku używa się zupełnie innych technik – najczęściej parzy się ją w dużych dzbankach lub samowarze i jest ona bardziej rozcieńczona, z dodatkiem cukru czy mleka, czasem nawet trunków. Z kolei kawa po irlandzku to zupełnie inna bajka – jej sednem jest połączenie mocnej kawy z irlandzką whiskey i śmietanką, a do jej przygotowania używa się klasycznych filiżanek i specjalnych szklanek, nigdy tygielka. Jeśli chodzi o kawę po staropolsku, to jest to raczej określenie historyczne, które odnosi się do kawy parzonej najczęściej w imbryku, czasami wręcz przypominającej napar z fusami. Z mojego doświadczenia wielu uczniów czy pracowników gastronomii zakłada, że skoro tygielek wygląda na coś „starego”, to na pewno pasuje do którejś z tych metod, ale niestety to nie jest poprawne myślenie. W praktyce, każda z tych metod wymaga nie tylko innych naczyń, ale i odmiennych standardów przygotowania, wynikających z tradycji i oczekiwań smakowych. W branży bardzo ważne jest, by rozróżniać takie niuanse – użycie niewłaściwej techniki czy naczynia może zupełnie zmienić efekt końcowy, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się, że „to tylko kawa”. Warto więc przywiązywać wagę do detali, bo to one robią różnicę między zwykłym napojem a autentycznym przeżyciem kulinarnym. Tygielek, z charakterystyczną zwężaną szyjką i długą rączką, to po prostu synonim kawy po turecku – i tego warto się trzymać, jeśli chcemy być postrzegani jako profesjonaliści.