Kwalifikacja: HGT.01 - Wykonywanie usług kelnerskich

Rozważając zasadność innych odpowiedzi, warto pochylić się nad ich treścią, bo każda z nich odzwierciedla pewne typowe wątpliwości pojawiające się podczas analizy kart menu. Sformułowanie, że zupa jest zbyt wysokoenergetyczna, nie znajduje potwierdzenia ani w opisie, ani w standardach układania jadłospisów dla dzieci – rosół z kurczaka z kluskami to klasyczna potrawa, powszechnie stosowana i akceptowana w menu dziecięcym, raczej lekka, sycąca, ale nie przesadnie kaloryczna. Kolejna opcja sugerująca, że w nazwie deseru użyto zbędnego zdrobnienia, nie jest trafna – w menu nie pojawia się żadne zdrobnienie, a sformułowanie „mus malinowy z bitą śmietanką” jest zgodne z normami nazewnictwa potraw. Często myli się tu dobre praktyki językowe w gastronomii ze zbyt potocznym stylem, a w rzeczywistości chodzi o jasność, czytelność i poprawność określeń. Ostatnia propozycja, odnosząca się do niepoprawności językowej w nazwie dodatku do dania głównego, także nie ma uzasadnienia merytorycznego – „surówka z marchwi” to określenie zgodne z zasadami języka polskiego i standardem stosowanym w gastronomii. W zawodzie technika żywienia warto pamiętać, że głównym celem jest zapewnienie różnorodności, atrakcyjności i prawidłowego zbilansowania posiłków, przy jednoczesnym zachowaniu czytelności i poprawności kart menu. Błędne odpowiedzi są często skutkiem zbyt dosłownego odczytania pytań lub nieznajomości realnych wytycznych branżowych, a także mieszania standardów językowych z zasadami zdrowego żywienia. W praktyce najważniejsze jest, by menu było zróżnicowane, ciekawe i czytelne – zarówno pod względem składu, jak i opisu.