Kwalifikacja: ROL.11 - Prowadzenie chowu i inseminacji zwierząt

Bardzo częstym błędem jest sugerowanie się samą masą ciała lub tylko oceną kondycji, tymczasem dojrzałość płciowa i gotowość do pierwszego zabiegu unasienniania u jałówek holsztyńsko-fryzyjskich zależą od zrównoważonego podejścia do obu tych parametrów. Zbyt niska masa, jak 300 kg oraz niska kondycja BCS, mogą skutkować przedwczesnym kryciem, co prowadzi do niedostatecznego rozwoju układu rozrodczego, większego ryzyka trudnych porodów i niskiej wydajności mlecznej. Jest to typowy błąd wśród młodych hodowców, którzy chcą „przyspieszyć” cykl produkcyjny. Z kolei masa rzędu 450 czy 500 kg oraz wysoka kondycja BCS (powyżej 3,5–4,0) związane są z otłuszczeniem narządów rozrodczych, co bardzo często powoduje zaburzenia hormonalne, trudności z zacieleniem, a także zwiększa ryzyko powikłań okołoporodowych. Zbyt duża masa i kondycja mogą wynikać z przekarmienia lub zbyt późnego unasienniania – w praktyce to częsty błąd na fermach, które nie mają dokładnych systemów kontroli wzrostu. Branżowe wytyczne i normy (np. zalecenia Polskiej Federacji Hodowców Bydła czy światowych organizacji) jasno wskazują, że pierwsze krycie powinno odbywać się przy około 400 kg masy ciała i kondycji 3,25–3,5 BCS. To pozwala na późniejszy prawidłowy rozwój jałówki w okresie ciąży i optymalizuje jej przyszłą wydajność mleczną. Właściwe dobranie momentu inseminacji ma ogromne znaczenie dla zdrowia i ekonomii całego gospodarstwa. Często spotykam się z opiniami, że „większa jałówka to lepiej”, ale to mylna interpretacja – równie szkodliwe jest opóźnianie jak i przyspieszanie pierwszego unasienniania. Wiele problemów rozrodczych w stadach mlecznych bierze się właśnie z nieprawidłowej oceny tych kluczowych parametrów.