Kwalifikacja: ROL.11 - Prowadzenie chowu i inseminacji zwierząt

Wiele osób myli różne grupy dodatków paszowych, bo ich nazwy czasem brzmią podobnie, a opisy funkcji bywają mało precyzyjne. Probiotyki oraz symbiotyki to dodatki paszowe, których zadaniem jest głównie wspieranie prawidłowej mikroflory przewodu pokarmowego, poprawa trawienia i ogólnej odporności zwierząt, a nie wiązanie toksyn. Probiotyki dostarczają korzystnych bakterii, a symbiotyki łączą probiotyki z prebiotykami, czyli substancjami będącymi pożywką dla tych bakterii. W praktyce, kiedy mamy do czynienia z zanieczyszczeniem paszy mykotoksynami, probiotyki i symbiotyki nie poradzą sobie z ich neutralizacją. Przeciwutleniacze natomiast chronią komórki przed szkodliwym działaniem wolnych rodników, a nie oczyszczają organizmu z toksyn zawartych w paszy. Przykładowo, witamina E czy selen to klasyczne przeciwutleniacze, ale nie mają zdolności wiązania mykotoksyn. Natomiast glinokrzemiany, kaolin, zeolit czy węgiel aktywny, przez swoje właściwości fizykochemiczne, wykazują zdolność do adsorpcji toksycznych związków i ograniczenia ich szkodliwego działania, co jest szczególnie ważne przy dużej skali produkcji lub w sytuacjach podwyższonego ryzyka zanieczyszczeń. Wybierając inną odpowiedź, można popełnić klasyczny błąd wynikający z mylenia działania dodatków funkcjonalnych z zupełnie innymi grupami substancji. Z mojego doświadczenia wynika, że praktyczne rozróżnianie tych grup jest mega ważne, bo przekłada się bezpośrednio na bezpieczeństwo i efektywność produkcji zwierzęcej. W każdej nowoczesnej fermie detoksykanty to już praktycznie standard, zwłaszcza w paszach wysokobiałkowych, które są wyjątkowo podatne na rozwój pleśni. Warto zatem dobrze zrozumieć różnice pomiędzy tymi grupami dodatków, bo ich zastosowanie wynika z zupełnie innych potrzeb technologicznych i biologicznych.