Kwalifikacja: ROL.11 - Prowadzenie chowu i inseminacji zwierząt

Wiele osób sądzi, że ekologiczne żywienie zwierząt oznacza całkowite wykluczenie wszelkich dodatków, takich jak minerały czy witaminy, a nawet synbiotyki. Jednak w rzeczywistości to nie jest takie czarno-białe. Komponenty mineralne oraz witaminy są wręcz niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu zwierzęcego, zwłaszcza jeśli mamy do czynienia z intensywną produkcją mleka czy jaj. Standardy ekologiczne dopuszczają użycie tych dodatków, pod warunkiem że zostały one specjalnie dopuszczone do stosowania w rolnictwie ekologicznym, no i pochodzą z odpowiednich źródeł. Głównym wymogiem jest, by stanowiły uzupełnienie naturalnej diety – nie mogą być stosowane jako zamiennik naturalnych składników paszy. Synbiotyki z kolei, czyli połączenie probiotyków i prebiotyków, wpisują się w filozofię ekologicznego podejścia – wspierają naturalną odporność oraz korzystną mikroflorę jelit zwierząt, co jest bardzo pożądane w systemach bez użycia antybiotyków. Z mojego doświadczenia wynika, że najwięcej nieporozumień budzi właśnie kwestia dodatków – często mylnie uznawane są za sztuczne lub szkodliwe, podczas gdy w rzeczywistości ich odpowiednie użycie może tylko poprawić dobrostan zwierząt. Natomiast największe ograniczenia dotyczą surowców zawierających GMO, które z definicji są zabronione w rolnictwie ekologicznym. Typowym błędem jest zbyt dosłowne traktowanie zasad ekologii i unikanie wszystkiego, co ma jakiekolwiek „dodatki”, a przecież klucz tkwi w źródłach i jakości tych składników oraz zgodności z obowiązującymi przepisami. Warto patrzeć na sprawę szerzej i nie popadać w skrajności – bo przez takie uproszczenia łatwo stracić z oczu prawdziwe cele rolnictwa ekologicznego.