Chorobą pasożytniczą bydła jest
A. fascioloza.
B. bruceloza.
C. melanoza.
D. kokcydioza.
Fascioloza to klasyczna choroba pasożytnicza bydła, wywoływana przez przywrę wątrobową, najczęściej Fasciola hepatica. Pasożyt lokalizuje się głównie w wątrobie i przewodach żółciowych, dlatego w praktyce terenowej zwraca się uwagę na spadek kondycji, gorsze przyrosty, obniżoną mleczność, niedokrwistość, czasem obrzęki i problemy trawienne. Moim zdaniem to jedna z tych chorób, które dobrze pokazują, że pasożyty nie zawsze dają nagłe, efektowne objawy, tylko po cichu robią straty w stadzie. Ważny jest cykl rozwojowy z udziałem ślimaków wodnych, więc ryzyko rośnie na wilgotnych pastwiskach, przy rowach, rozlewiskach i miejscach podmokłych. Dobre praktyki obejmują kontrolę wypasu, odrobaczanie preparatami skutecznymi wobec przywr, badanie kału metodami koproskopowymi oraz ocenę wątroby przy uboju. W profilaktyce liczy się też prowadzenie dokumentacji leczenia i obserwacja całego stada, a nie tylko jednej sztuki, bo problem zwykle dotyczy środowiska utrzymania.
W tym pytaniu trzeba było wskazać fasciolozę, czyli chorobę pasożytniczą bydła związaną z inwazją przywry wątrobowej. Łatwo się tu pomylić, bo niektóre nazwy brzmią podobnie naukowo i mogą kojarzyć się z chorobami zwierząt gospodarskich. Kokcydioza rzeczywiście ma tło pasożytnicze, ponieważ wywołują ją pierwotniaki z rodzaju Eimeria, i u bydła może powodować biegunki, szczególnie u cieląt oraz młodzieży. Jeżeli ktoś ją wybrał, to rozumowanie nie jest całkiem bez sensu, ale w kluczu tego pytania chodzi o fasciolozę jako typową, podręcznikową parazytozę bydła z udziałem przywry, wątroby i środowiska pastwiskowego. Bruceloza natomiast jest chorobą bakteryjną, wywoływaną przez bakterie z rodzaju Brucella, ma znaczenie zakaźne i zoonotyczne, czyli może być groźna także dla ludzi. Tu ważne są poronienia, problemy rozrodcze, nadzór weterynaryjny i przepisy sanitarne, a nie pasożyty. Melanoza nie jest chorobą pasożytniczą, tylko zmianą barwnikową związaną z odkładaniem melaniny w tkankach; częściej omawia się ją przy ocenie poubojowej, jako odchylenie w wyglądzie narządów. Typowy błąd polega na wybieraniu każdej nazwy, która brzmi medycznie, zamiast rozpoznać czynnik etiologiczny: pasożyt, bakteria albo zmiana niezakaźna. W praktyce technika weterynarii takie rozróżnienie jest bardzo ważne, bo od niego zależy diagnostyka, leczenie i profilaktyka w stadzie.