Kwalifikacja: GIW.13 - Organizacja i prowadzenie prac wiertniczych

Wybór technologii wiercenia, który zakłada użycie metod normalnośrednicowych pionowych lub wielkośrednicowych pionowych, jest niewłaściwy w kontekście dostępu do złoża ropy naftowej znajdującego się w trudnodostępnej lokalizacji. W przypadku wiercenia pionowego, otwór wiertniczy prowadzony jest w linii prostej w dół, co w sytuacjach, gdy złoże znajduje się pod dnem morskim, staje się nieefektywne i niemożliwe. Wiercenie wielkośrednicowe, które sugeruje stosowanie większej średnicy otworu, również nie odnosi się do konkretnej potrzeby dotarcia do złoża w sposób kierunkowy, a jedynie do wielkości otworu, co nie ma bezpośredniego wpływu na osiągnięcie złoża. Wszystkie te metody pomijają kluczową zasadę dostosowania technologii wiercenia do geologicznych i środowiskowych warunków konkretnej lokalizacji. Dobrą praktyką w branży naftowej jest zawsze rozważanie zastosowania technologii, która nie tylko maksymalizuje wydobycie, ale także minimalizuje ryzyko i wpływ na środowisko. Dlatego stosowanie podejścia normalnośrednicowego kierunkowego w takich przypadkach jest najbardziej uzasadnione i zapewnia efektywność operacyjną.