Kwalifikacja: TWO.08 - Planowanie i prowadzenie żeglugi po śródlądowych drogach wodnych i morskich wodach wewnętrznych

Stosowanie drabinki linowej do przemieszczania pasażerów między statkiem a nabrzeżem wydaje się pomysłem nietrafionym – to rozwiązanie raczej awaryjne, typowe dla załogi, np. przy abordażu czy w sytuacjach awaryjnych, gdzie nie ma możliwości ustawienia trapu. Drabinki linowe mają ograniczoną stabilność, wymagają umiejętności wspinania się i generalnie nie nadają się do masowego ruchu ludzi, szczególnie osób starszych albo dzieci. Bom z szelkami natomiast to już zupełnie inna kategoria – bardziej transportuje się w ten sposób ładunki, czasem pojedyncze osoby podczas ćwiczeń ratowniczych, ale nigdy nie jest to codzienna praktyka dla pasażerów. To urządzenie dźwigowe, które nie zapewnia odpowiedniego komfortu ani bezpieczeństwa podczas regularnego przemieszczania ludzi. Drabinka burtowa, choć spotykana na statkach, służy głównie załodze do wsiadania i wysiadania, szczególnie przy zmianie wacht czy obsłudze cum, ale znowu – nie jest przeznaczona i niezgodna z przepisami jako główny środek dla pasażerów. Często spotykam się z przekonaniem, że skoro coś jest „na pokładzie”, to można tego użyć uniwersalnie, ale branżowe standardy, np. ISM Code czy przepisy portowe jasno wskazują, kiedy i do czego stosować konkretne rozwiązania. Wybieranie takich improwizowanych sposobów zamiast trapu prowadzi do niepotrzebnego ryzyka, a nawet łamania prawa. W praktyce portowej i na statkach pasażerskich zawsze dba się o to, żeby ruch ludzi odbywał się wygodnie i bezpiecznie – a do tego nadaje się właśnie trap. Używanie drabinek czy bomu z szelkami to typowy błąd wynikający z niezrozumienia specyfiki sprzętu oraz jego przeznaczenia w codziennej eksploatacji statku.