Po dostrzeżeniu, na wodach wewnętrznych, na kursie prowadzonego statku znaku żeglugowego przedstawionego na rysunku należy
Ten znak żeglugowy należy minąć tak, aby znalazł się po lewej burcie prowadzonego statku, czyli praktycznie: korygujesz kurs w taki sposób, żeby przejść obok niego lewą stroną jednostki. Na wodach wewnętrznych oznakowanie szlaku żeglownego jest podstawą bezpiecznej nawigacji, bo pokazuje, gdzie znajduje się tor wodny, przeszkody, granice przejścia albo zalecany układ ruchu. W tej sytuacji nie wykonuje się gwałtownych manewrów ani nie zawraca bez powodu, tylko stosuje się do znaczenia znaku i prowadzi statek przewidywalnie. Z mojego doświadczenia najważniejsze jest tu wcześniejsze rozpoznanie znaku, spokojna korekta sterem i obserwacja, czy mamy wystarczający zapas wody oraz miejsca od innych jednostek. Dobra praktyka mówi też, żeby nie ścinać zakrętu przy znaku i nie przechodzić zbyt blisko pławy, bo prąd, wiatr albo fala od innego statku może zepchnąć jednostkę. Czyli: znak widzisz przed dziobem, oceniasz sytuację, utrzymujesz bezpieczną prędkość i mijasz go lewą burtą, zgodnie z zasadami oznakowania na śródlądowych drogach wodnych.
W tym pytaniu łatwo pomylić znak żeglugowy z sygnałem awaryjnym albo poleceniem do wykonania dużego manewru, ale to nie o to chodzi. Skierowanie statku w miejsce odosobnione kojarzy się raczej z sytuacjami niebezpiecznymi, na przykład pożarem, uszkodzeniem jednostki, wyciekiem paliwa albo koniecznością odstawienia statku poza ruch. Sam znak na szlaku nie oznacza automatycznie awarii ani nakazu izolowania jednostki. Takie myślenie jest ryzykowne, bo zamiast trzymać się oznakowanego toru wodnego, kapitan mógłby zejść na wodę płytką albo w rejon przeszkód. Zmiana kursu na przeciwny również nie wynika z tego znaku. Zawracanie na szlaku żeglownym to poważny manewr, który wymaga miejsca, obserwacji ruchu i często uprzedzenia innych statków. Nie wykonuje się go tylko dlatego, że na kursie pojawiła się pława lub znak regulujący przejście. Tak samo zmiana szlaku od prawego do lewego brzegu byłaby zbyt szeroką interpretacją. Oznakowanie trzeba czytać konkretnie: znak wskazuje, z której strony należy go minąć, a nie daje dowolnego polecenia przejścia całej rzeki od brzegu do brzegu. Typowy błąd polega na patrzeniu na kolor lub kształt znaku bez powiązania go z zasadami mijania na wodach wewnętrznych. W praktyce trzeba zachować spokojny kurs, bezpieczną prędkość i ominąć znak lewą burtą, zostawiając odpowiedni odstęp. Moim zdaniem to jedna z tych sytuacji, gdzie najprostsza reakcja jest najlepsza: rozpoznać znak, nie kombinować za dużo i wykonać prawidłowe minięcie.