Temperatura przechowywanych potraw w bemarze powinna wynosić
A. 120°C
B. 65°C
C. 100°C
D. 30°C
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz T.06-X-18.06).
Temperatura 65°C jest właściwa, bo bemar służy do utrzymywania potraw gorących w bezpiecznym zakresie, a nie do ich gotowania od początku. W praktyce gastronomicznej przyjmuje się, że dania wydawane na ciepło powinny być przechowywane powyżej około 63°C, więc 65°C daje niewielki, ale ważny margines bezpieczeństwa. Chodzi głównie o ograniczenie namnażania drobnoustrojów chorobotwórczych, które szczególnie dobrze rozwijają się w tzw. strefie niebezpiecznej, mniej więcej od 5°C do 60°C. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które naprawdę trzeba mieć w głowie przy pracy na wydawce. Zupa, sos, gulasz czy warzywa na ciepło w bemarze muszą być regularnie kontrolowane termometrem, a nie tylko na oko, bo para i gorąca woda w urządzeniu mogą trochę mylić. W systemie HACCP taka kontrola temperatury jest typowym punktem nadzoru: zapisuje się pomiar, godzinę i ewentualne działania korygujące. Trzeba też pamiętać, że bemar powinien być wcześniej nagrzany, pojemniki GN nie mogą być przeładowane, a potrawy najlepiej przykrywać, żeby ograniczyć wysychanie i straty ciepła.
W tym pytaniu łatwo pomylić temperaturę podgrzewania z temperaturą przechowywania potraw gotowych do wydania. Bemar nie jest urządzeniem przeznaczonym do intensywnego gotowania, tylko do utrzymywania już przygotowanych dań w odpowiedniej temperaturze serwisowej i sanitarnej. Temperatura 30°C jest zdecydowanie za niska, ponieważ mieści się w zakresie sprzyjającym szybkiemu namnażaniu bakterii. Tak przechowywana potrawa może wyglądać jeszcze dobrze i pachnieć normalnie, ale z punktu widzenia higieny żywności byłaby ryzykowna. To częsty błąd: ktoś myśli, że skoro danie jest lekko ciepłe, to jest bezpieczne. Niestety, nie zawsze tak to działa. Z kolei 100°C kojarzy się z wrzeniem wody i gotowaniem, ale w bemarze taka temperatura dla potrawy byłaby zbyt wysoka do dłuższego utrzymywania. Mogłaby powodować rozgotowanie, odparowanie wody, przypalanie brzegów sosów, utratę jakości sensorycznej i zmianę konsystencji. Jeszcze bardziej przesadna jest temperatura 120°C, która w typowym bemarze wodnym i tak nie jest normalnym parametrem pracy, bo woda pod zwykłym ciśnieniem wrze w 100°C. Taka wartość bardziej pasuje do pieczenia, smażenia albo urządzeń ciśnieniowych, a nie do spokojnego przechowywania potraw w linii wydawczej. Dobra praktyka gastronomiczna polega na tym, żeby trzymać dania gorące w temperaturze około 65°C i regularnie ją mierzyć, najlepiej termometrem gastronomicznym, a nie dłonią czy oceną parowania.