Kwalifikacja: HGT.02 - Przygotowanie i wydawanie dań

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie odpowiedzi dotyczą składników odżywczych obecnych w ziemniakach, ale kluczowe jest zrozumienie, co się z nimi dzieje podczas długiego przechowywania w cieple. Potas jest pierwiastkiem mineralnym, bardzo dobrze rozpuszczalnym w wodzie, dlatego jego straty są największe przy gotowaniu w dużej ilości wody i jej wylaniu. Natomiast po ugotowaniu, kiedy ziemniaki są już odcedzone i trzymane w termosie, zawartość potasu praktycznie się nie zmienia – nie ma mechanizmu, który by go w istotny sposób dalej rozkładał. Błonnik z kolei jest frakcją strukturalną roślin, dość stabilną termicznie. Podczas obróbki cieplnej może dojść do pewnego zmiękczenia tkanek, zmiany właściwości technologicznych (inna tekstura, lepsza strawność), ale sam błonnik nie „znika” tylko dlatego, że ziemniaki stoją kilka godzin w termosie. Witamina A w ziemniakach występuje w minimalnych ilościach, głównie w formie prowitaminy A w kolorowych odmianach, i jest zdecydowanie bardziej odporna na temperaturę niż witamina C. Typowym błędem jest myślenie, że każde przechowywanie w cieple automatycznie niszczy wszystkie witaminy i minerały po równo. Tak nie jest – składniki mineralne są dość stabilne, błonnik także, a największe straty dotyczą witamin rozpuszczalnych w wodzie i szczególnie wrażliwych na temperaturę oraz tlen, czyli właśnie witaminy C. Dlatego z punktu widzenia dobrych praktyk gastronomicznych i dietetycznych uważa się, że długie przetrzymywanie ugotowanych ziemniaków w termosie obniża ich wartość witaminową, a nie mineralną czy błonnikową. W praktyce oznacza to, że jeśli zależy nam na zachowaniu jak najwyższej wartości odżywczej, trzeba ograniczać czas między ugotowaniem a podaniem, zamiast liczyć, że termos „zatrzyma” wszystkie składniki na stałym poziomie.