Dźwięk optyczny

Czym jest dźwięk optyczny?

Dźwięk optyczny to sposób zapisu ścieżki dźwiękowej na taśmie filmowej za pomocą zmian światła, a nie zapisu magnetycznego lub cyfrowego. Ścieżka dźwiękowa znajduje się zwykle z boku taśmy filmowej, obok obrazu.

Podczas projekcji specjalny układ optyczny odczytuje zapis dźwięku: światło przechodzi przez ścieżkę dźwiękową, a fotokomórka lub czujnik zamienia zmiany natężenia światła na sygnał elektryczny, który następnie jest wzmacniany i odtwarzany przez głośniki.

Rodzaje zapisu optycznego

Najczęściej spotyka się dwa podstawowe typy zapisu:

• zapis zmiennej gęstości – zmienia się stopień zaczernienia ścieżki,
• zapis zmiennej szerokości – zmienia się szerokość przezroczystego lub zaczernionego pola.

W obu przypadkach zmiany obrazu na ścieżce odpowiadają zmianom fali dźwiękowej.

Związek z negatywem tonu

W tradycyjnej technologii filmowej przed wykonaniem kopii pozytywowej przygotowuje się odpowiednie materiały pośrednie. Negatyw tonu służy do wykonania negatywu dźwięku optycznego filmu, z którego można później uzyskać ścieżkę dźwiękową na kopii filmowej.

Ważne jest rozróżnienie: negatyw tonu nie służy do miksowania dźwięku ani do efektów optycznych obrazu. Dotyczy technologicznego zapisu i kopiowania ścieżki dźwiękowej w systemie optycznym.

Znaczenie w produkcji filmowej

Dźwięk optyczny był przez wiele lat podstawowym sposobem łączenia obrazu i dźwięku na jednej taśmie filmowej. Współcześnie został w dużej mierze zastąpiony przez systemy cyfrowe, ale nadal jest ważnym pojęciem w historii techniki filmowej i w pracy z materiałami archiwalnymi.