Koszty bezpośrednie produkcji filmowej to wydatki, które można bezpośrednio powiązać z realizacją konkretnego filmu, sceny, dnia zdjęciowego albo pracy określonych osób na planie. Są to koszty wynikające wprost z procesu twórczego i technicznego powstawania filmu.
Przykłady kosztów bezpośrednich
Do kosztów bezpośrednich należą m.in.:
- wynagrodzenie reżysera, operatora obrazu, operatora dźwięku, realizatora wizji,
- honoraria aktorów i statystów,
- wynajem lokacji zdjęciowej,
- wynajem sprzętu zdjęciowego i dźwiękowego na potrzeby konkretnej produkcji,
- koszty scenografii, kostiumów i charakteryzacji wykorzystanych w filmie,
- transport ekipy i sprzętu na plan zdjęciowy,
- wyżywienie ekipy podczas zdjęć.
W pytaniu egzaminacyjnym odpowiedzi dotyczące wynagrodzenia realizatora wizji i operatora dźwięku są przykładami kosztów bezpośrednich, dlatego nie są poprawne, gdy pytanie dotyczy wydatków ujmowanych obok kosztów bezpośrednich.
Czego nie mylić z kosztami bezpośrednimi?
Zakup kamer reporterskich nie musi być kosztem bezpośrednim konkretnego filmu. Może być inwestycją w sprzęt firmy lub jednostki produkcyjnej. Z kolei ubezpieczenie środków inscenizacyjnych jest typowym kosztem organizacyjno-zabezpieczającym, czyli kosztem pośrednim.
Znaczenie w kosztorysie
Rozróżnienie kosztów bezpośrednich i pośrednich pomaga prawidłowo zaplanować budżet produkcji. W egzaminach zawodowych często sprawdza się umiejętność rozpoznawania, czy dany wydatek wynika bezpośrednio z realizacji zdjęć, czy dotyczy ogólnego zabezpieczenia i organizacji produkcji.