Pytania pomocnicze - AUD.01

Materiały charakteryzatorskie służą bezpośrednio zmianie wyglądu aktora, np. makijaż, peruka, sztuczny nos. Materiały scenograficzne budują wygląd przestrzeni zdjęciowej, np. sztuczny śnieg, dekoracje, elementy tła.

Sztuczny śnieg tworzy efekt pogodowy lub dekoracyjny na planie. Nie służy do modelowania twarzy, włosów ani ciała aktora.

Tak. Peruka zmienia wygląd postaci, pomaga określić wiek, epokę, status społeczny lub cechy bohatera.

Ziemia egipska jest kosmetykiem brązującym i modelującym. Może służyć do ocieplenia kolorytu skóry, podkreślenia rysów twarzy lub uzyskania określonego efektu wizualnego.

Stosuje się m.in. sztuczne nosy, blizny, rany, łysiny, uszy, brody i wąsy. Takie elementy pomagają zmienić wygląd aktora zgodnie z rolą.

Zwykle robi to pion charakteryzacji we współpracy z kierownikiem produkcji. Zamówienie musi wynikać ze scenariusza, obsady, liczby dni zdjęciowych i wymagań scen.

Scenariusz określa wygląd postaci, epokę, stan zdrowia, urazy, zabrudzenia czy proces starzenia. Na tej podstawie dobiera się kosmetyki, peruki, protezy i inne środki charakteryzatorskie.

Najczęściej po magazynku na taśmę, mechanicznej konstrukcji korpusu oraz oznaczeniach formatu, np. 16 mm lub 35 mm. Taka kamera nie zapisuje obrazu jako plik cyfrowy.

Model Arriflex 16SR II jest kamerą na taśmę filmową 16 mm. Rejestruje obraz fotochemicznie na materiale światłoczułym, więc służy do zdjęć filmowych.

Nagranie filmowe powstaje na taśmie światłoczułej, a cyfrowe jako plik zapisany na nośniku elektronicznym. Różni się więc technologia rejestracji i dalsza obróbka materiału.

Taśma musi zostać przekazana do obróbki laboratoryjnej, czyli wywołania. Następnie może być kopiowana, montowana tradycyjnie lub zeskanowana do postprodukcji cyfrowej.

Studio TV zwykle wykorzystuje kamery telewizyjne lub cyfrowe systemy studyjne. Kamera pokazana na ilustracji jest kamerą filmową na taśmę, więc jej podstawowym przeznaczeniem są nagrania filmowe.

Najczęściej spotykane formaty to 16 mm i 35 mm. Format 16 mm bywał używany m.in. w dokumencie, edukacji i produkcjach niskobudżetowych, a 35 mm w kinie fabularnym.

Gdy zdjęcia ingerują w normalny ruch drogowy, np. odbywają się na jezdni, wymagają zamknięcia pasa ruchu albo ustawienia sprzętu w pasie drogowym.

Ponieważ może powodować zagrożenie dla ekipy, aktorów, kierowców i pieszych oraz utrudniać ruch w miejscu o dużym natężeniu komunikacji.

Najczęściej kierownik produkcji lub jego asystent, ponieważ odpowiadają za organizację, logistykę i formalności produkcyjne.

Pilnuje porządku na planie, koordynuje działania ekipy i dba o realizację ustaleń organizacyjnych oraz bezpieczeństwo w miejscu zdjęć.

Nie zawsze. Jeśli nie blokuje jezdni ani nie utrudnia ruchu pieszych w istotny sposób, może wystarczyć zwykła zgoda na realizację zdjęć w lokacji.

Nie automatycznie. Decyduje faktyczny wpływ zdjęć na ruch i bezpieczeństwo, a nie sam fakt, że ulica jest ślepa.

Może dojść do przerwania zdjęć, nałożenia kar, odpowiedzialności za zagrożenie bezpieczeństwa oraz strat finansowych wynikających z opóźnień.

Oznacza, że na każdy 1 metr gotowego filmu trzeba przygotować 3 metry negatywu. Nadwyżka uwzględnia m.in. duble, próby i nieudane ujęcia.

Są trudniejsze, bardziej ryzykowne i często nie da się ich łatwo powtórzyć. Dlatego planuje się więcej materiału na zabezpieczenie ujęć i duble.

Każdą część filmu należy policzyć osobno, mnożąc jej długość przez właściwy wskaźnik. Na końcu sumuje się wszystkie wyniki.

Należy pomnożyć 2600 m przez 3. Wynik to 7800 m negatywu.

Należy pomnożyć 400 m przez 6. Wynik to 2400 m negatywu.

Ponieważ część filmu, czyli sceny kaskaderskie, ma inny wskaźnik zużycia niż pozostałe sceny. Trzeba więc zastosować dwa różne przeliczniki.

7800 m dla scen zwykłych plus 2400 m dla scen kaskaderskich daje łącznie 10 200 m negatywu 35 mm.

Uwzględnia się wynagrodzenia osób bezpośrednio zaangażowanych w przygotowanie i realizację programu, np. operatorów, realizatorów, scenografów czy członków ekipy technicznej.

Operator oświetlenia wykonuje pracę bezpośrednio na potrzeby konkretnego nagrania lub programu, dlatego jego wynagrodzenie stanowi koszt tej produkcji.

Koszty produkcyjne dotyczą konkretnego programu, np. ekipy, sprzętu, scenografii i lokacji. Koszty funkcjonowania stacji obejmują ogólne działania instytucji, np. administrację, działy programowe czy emisję.

Zwykle nie, ponieważ odpowiada za etap nadawania programu, a nie za jego bezpośrednie przygotowanie i realizację zdjęciową.

Przygotowuje i obsługuje światło tak, aby uzyskać właściwy wygląd obrazu, odpowiednią ekspozycję oraz zamierzony efekt plastyczny.

Tylko wtedy, gdy dana produkcja rzeczywiście wymaga efektów specjalnych. W typowym pytaniu o podstawowe wynagrodzenia produkcyjne bardziej oczywistym kosztem jest członek ekipy realizacyjnej, np. operator oświetlenia.

Jest lekka, łatwa do cięcia i frezowania oraz pozwala szybko uzyskać ozdobne, skomplikowane kształty. Po pomalowaniu może imitować gips, kamień lub inne materiały.

Sztukateria scenograficzna ma głównie wyglądać dobrze w kadrze, dlatego często wykonuje się ją z lekkich i tańszych materiałów. Prawdziwa sztukateria budowlana jest trwalsza i przeznaczona do stałego użytkowania.

Bloczki budowlane są ciężkie, trudne do precyzyjnego wycinania i służą do prac konstrukcyjnych, a nie do lekkich ornamentów scenograficznych.

Drewno stosuje się wtedy, gdy element musi być mocniejszy, odporny na obciążenia albo ma być używany wielokrotnie. Do lekkich ornamentów szybciej i taniej sprawdza się pianka.

Liczą się masa, łatwość obróbki, koszt, bezpieczeństwo, wygląd przed kamerą i możliwość szybkiego montażu oraz demontażu.

Można go pokryć odpowiednią masą, podkładem lub farbą, a następnie wyszlifować i pomalować. Dzięki temu powierzchnia traci wygląd surowej pianki.

Za koncepcję plastyczną odpowiada scenograf, a za wykonanie i organizację prac dekoracyjnych może odpowiadać m.in. kierownik budowy dekoracji.

Ponieważ wykonują oni określone czynności techniczne lub organizacyjne, zwykle czasowo i zadaniowo. Nie zawsze tworzą samodzielne dzieło, dlatego właściwa jest umowa zlecenia.

Umowa zlecenia dotyczy wykonywania czynności, np. obsługi technicznej planu. Umowa o dzieło dotyczy osiągnięcia konkretnego rezultatu, np. wykonania projektu scenografii.

Gdy przedmiotem umowy jest konkretny, sprawdzalny rezultat, np. scenariusz, opracowanie muzyczne, grafika lub projekt scenograficzny. Ważny jest efekt końcowy, a nie samo wykonywanie czynności.

Umowa użyczenia dotyczy bezpłatnego przekazania rzeczy do używania, np. rekwizytu, pojazdu, kostiumu lub pomieszczenia. Nie jest właściwa do zatrudniania techników.

Umowę o pracę stosuje się przy stałym zatrudnieniu, podporządkowaniu pracodawcy oraz wykonywaniu pracy w określonym miejscu i czasie. Daje ona pracownikowi uprawnienia wynikające z Kodeksu pracy.

Powinna określać strony umowy, zakres czynności, termin i miejsce pracy, wynagrodzenie, zasady rozliczenia oraz ewentualne obowiązki związane z bezpieczeństwem i poufnością.

Wpływa na prawidłowe rozliczenie kosztów, legalność współpracy i organizację pracy ekipy. Błędny typ umowy może powodować problemy formalne i finansowe.

Ponieważ każdy dzień zdjęciowy może różnić się przebiegiem, kosztami i zakresem wykonanych prac. Codzienny raport pozwala na bieżąco kontrolować postęp produkcji.

Plan realizacji produkcji określa zamierzenia i organizację pracy przed wykonaniem zdjęć. Raport z produkcji opisuje faktyczny przebieg konkretnego dnia zdjęciowego.

Budżet jest planem finansowym produkcji, a raport z produkcji dokumentuje codzienne wykonanie zdjęć i zdarzenia na planie. Raport może dostarczać danych potrzebnych do kontroli kosztów.

Najważniejsze są dane o wykonanych scenach, czasie pracy, opóźnieniach, obecności ekipy oraz problemach organizacyjnych. Pozwalają one ocenić, czy produkcja przebiega zgodnie z harmonogramem.

Najczęściej jest to osoba z pionu produkcyjnego lub organizacyjnego, np. asystent kierownika produkcji albo sekretarka planu. Ostatecznie dokument służy kierownikowi produkcji.

Może służyć do rozliczeń, analizy przebiegu okresu zdjęciowego, wyjaśniania opóźnień oraz porównania planowanych i rzeczywistych kosztów produkcji.

Plan pozwala ustalić, jakie rekwizyty są potrzebne, w jakiej liczbie i skąd zostaną pozyskane. Dzięki temu produkcja unika opóźnień i braków na planie.

Najważniejsze są liczba rekwizytów oraz źródła ich pozyskania. Dodatkowo można uwzględnić terminy, osoby odpowiedzialne i uwagi organizacyjne.

Plan zaopatrzenia dotyczy organizacji produkcji: liczby, dostępności i źródeł pozyskania. Opis użycia rekwizytu w scenie wynika raczej ze scenariusza, scenopisu lub dokumentacji reżyserskiej.

Rekwizyty można kupić, wypożyczyć, pobrać z magazynu, wykonać na zamówienie albo pozyskać od osób prywatnych lub instytucji.

Liczba rekwizytów pozwala zaplanować zakupy, wypożyczenia i egzemplarze zapasowe. Jest to ważne zwłaszcza przy scenach z wieloma dublami lub rekwizytami ulegającymi zniszczeniu.

Za rekwizyty odpowiada najczęściej rekwizytor, współpracujący ze scenografem i kierownikiem produkcji. Jego zadaniem jest przygotowanie, dostarczenie i kontrola rekwizytów na planie.

Źródło pozyskania wpływa na koszt: zakup, wynajem, transport, kaucję lub wykonanie rekwizytu. Te informacje pomagają prawidłowo zaplanować budżet.

Raport dokumentuje przebieg pracy na planie, w tym wykonane sceny, czas pracy ekipy, ewentualne opóźnienia i odstępstwa od planu. Umożliwia kontrolę postępu realizacji zdjęć.

Pozwala śledzić przede wszystkim liczbę scen zrealizowanych w danym dniu zdjęciowym. Dzięki temu produkcja może porównać wykonanie z harmonogramem.

Liczba scen pokazuje postęp realizacji scenariusza i harmonogramu zdjęć. Liczba dubli dotyczy raczej przebiegu nagrania konkretnego ujęcia i ma mniejsze znaczenie dla ogólnego planowania produkcji.

Za bieżącą organizację pracy na planie odpowiada kierownik planu. Koordynuje działania ekipy, pilnuje porządku, komunikacji i realizacji założeń dnia zdjęciowego.

Kierownik produkcji wykorzystuje raport do kontroli postępu zdjęć, kosztów i zgodności pracy z harmonogramem. Na tej podstawie może reagować na opóźnienia lub zmiany organizacyjne.

Scena to fragment akcji wynikający ze scenariusza, zwykle rozgrywający się w określonym miejscu i czasie. Ustawienie kamery to techniczne ustawienie sprzętu do wykonania konkretnego ujęcia.

Może spowodować przesunięcia w harmonogramie, wzrost kosztów i konieczność organizacji dodatkowych dni zdjęciowych. Wymaga też aktualizacji planu pracy ekipy i obsady.