Pytania pomocnicze - AUD.01

Sklejarka filmowa służy do łączenia odcinków taśmy filmowej, np. podczas montażu lub naprawy materiału na nośniku analogowym.

Sklejarka filmowa jest narzędziem technicznym do precyzyjnego łączenia taśmy filmowej. Kleje scenograficzne służą do mocowania elementów dekoracji, rekwizytów lub konstrukcji plastycznych.

Nieprecyzyjne połączenie może powodować zacięcia w projektorze lub kamerze, uszkodzenie perforacji oraz widoczne błędy obrazu podczas projekcji.

Sklejarka filmowa dotyczy pracy z analogową taśmą filmową, dlatego najczęściej pojawia się przy produkcji, montażu, archiwizacji lub rekonstrukcji materiałów filmowych na taśmie.

Obiektyw łączy się z kamerą za pomocą odpowiedniego mocowania, czyli bagnetu lub gwintu. Sklejarka nie jest elementem osprzętu operatorskiego do montażu optyki.

Można je pomylić z klejeniem dekoracji, charakteryzacją lub mocowaniem elementów kostiumu. W produkcji filmowej są to jednak zadania innych działów, a nie zastosowanie sklejarki filmowej.

Kamera dźwiękowa to kamera przystosowana do jednoczesnego rejestrowania obrazu i dźwięku synchronicznego. Dzięki temu zapis z planu zawiera zarówno obraz, jak i towarzyszący mu dźwięk.

Mikroport służy do bezprzewodowego rejestrowania lub przesyłania dźwięku, najczęściej mowy aktora lub prowadzącego. Nie zapisuje obrazu, więc nie spełnia warunku jednoczesnego zapisu obrazu i dźwięku.

Dźwięk synchroniczny nagrywa się na planie równocześnie z obrazem. Postsynchron dogrywa się później w studiu, już po zakończeniu zdjęć.

Mikser kamerowy służy do przełączania, miksowania lub wybierania sygnałów z kilku kamer, np. w realizacji telewizyjnej na żywo. Nie jest urządzeniem przeznaczonym do samodzielnego jednoczesnego zapisu obrazu i dźwięku na planie filmowym.

Termin „pojemnościowy” odnosi się do rodzaju mikrofonu, a nie kamery. Mikrofon pojemnościowy rejestruje dźwięk, natomiast nie zapisuje obrazu.

Oddzielny rejestrator stosuje się wtedy, gdy potrzebna jest wyższa jakość dźwięku, większa kontrola nad ścieżkami lub niezależna praca pionu dźwięku. W takim przypadku obraz i dźwięk trzeba później zsynchronizować.

Kran kamerowy umożliwia płynne unoszenie i opuszczanie kamery oraz wykonywanie ruchów po łuku. Pozwala uzyskać efektowne ujęcia z góry, najazdy i odjazdy przestrzenne.

Kran kamerowy porusza kamerę głównie w pionie i po łuku, natomiast wózek zdjęciowy przemieszcza kamerę poziomo po podłożu lub po szynach.

Przeciwwaga równoważy ciężar kamery umieszczonej na ramieniu kranu. Dzięki temu ruch jest płynniejszy i bezpieczniejszy dla operatorów oraz sprzętu.

Najczęściej wykonuje się ujęcia wznoszące, opadające, panoramiczne z dużej wysokości oraz płynne przejścia między planem ogólnym a bliższym kadrem.

Trzeba sprawdzić stabilność statywu lub podstawy, prawidłowe wyważenie, udźwig sprzętu oraz bezpieczeństwo osób znajdujących się w zasięgu ramienia kranu.

Dźwig budowlany służy do podnoszenia materiałów i elementów konstrukcyjnych, a nie do realizacji płynnych ruchów kamery w produkcji filmowej lub telewizyjnej.

Blenda służy do odbijania, rozpraszania lub kierowania światła na fotografowaną osobę albo obiekt. Pozwala doświetlić cienie bez użycia dodatkowego reflektora.

Światłomierz jest przyrządem pomiarowym, a nie źródłem ani odbłyśnikiem światła. Służy do mierzenia natężenia oświetlenia lub ekspozycji.

Blenda odbija lub modyfikuje światło podczas zdjęć. Ekran projekcyjny służy głównie do wyświetlania obrazu z projektora.

Biała powierzchnia daje miękkie odbicie, srebrna mocniejsze i chłodniejsze, złota ociepla światło, a czarna może służyć do ograniczania odbić.

Blenda jest przydatna zwłaszcza w plenerze, gdy trzeba doświetlić twarz aktora światłem słonecznym odbitym od powierzchni blendy. Pomaga zmniejszyć kontrast między światłem a cieniem.

Mikroport to bezprzewodowy zestaw do rejestracji dźwięku, zwykle składający się z małego mikrofonu, nadajnika i odbiornika. Stosuje się go głównie do nagrywania dialogów, wywiadów i wypowiedzi osób przed kamerą.

Ponieważ przesyła sygnał audio drogą radiową lub cyfrową z nadajnika do odbiornika, bez konieczności prowadzenia kabla od osoby mówiącej do rejestratora lub kamery.

Mikrofon pojemnościowy określa zasadę działania przetwornika mikrofonowego, a mikroport określa bezprzewodowy system nagrywania. Mikrofon pojemnościowy może być przewodowy, więc sama jego nazwa nie oznacza rejestracji bezprzewodowej.

Mikrofon na kamerze znajduje się zwykle daleko od osoby mówiącej, przez co zbiera więcej pogłosu i hałasu otoczenia. Mikroport umieszczony blisko ust daje zwykle czystszy i bardziej czytelny dźwięk.

Typowy zestaw składa się z mikrofonu krawatowego, nadajnika przypinanego do ubrania lub ukrywanego pod kostiumem oraz odbiornika podłączanego do kamery, miksera albo rejestratora dźwięku.

Mikroporty wykorzystuje się przy wywiadach, programach telewizyjnych, reportażach, scenach dialogowych i wystąpieniach na żywo. Są szczególnie przydatne, gdy osoba mówiąca porusza się przed kamerą.

Jeżeli samochód występuje w akcji filmu, jest elementem świata przedstawionego i pełni funkcję rekwizytu. Nie jest wtedy zamawiany jako środek transportu dla ekipy.

Rekwizyt pojawia się w kadrze lub jest używany przez aktora. Transport produkcyjny służy do przewozu ekipy, sprzętu albo materiałów i nie jest elementem sceny.

Powinno określać rodzaj rekwizytu, liczbę sztuk, wygląd, okres historyczny, termin użycia, miejsce dostarczenia oraz ewentualne wymagania techniczne lub bezpieczeństwa.

Za rekwizyty odpowiada rekwizytor, zwykle współpracujący z pionem scenograficznym. Dba o pozyskanie, przygotowanie, obecność i ciągłość rekwizytów na planie.

Gdy samochód gra w scenie i ma być prowadzony, holowany, uszkadzany lub używany w ruchu ulicznym, pozostaje rekwizytem, ale wymaga też ustaleń logistycznych, ubezpieczenia i zasad bezpieczeństwa.

Scenografia obejmuje przestrzeń, dekoracje i ogólny wygląd miejsca akcji. Rekwizyty to konkretne przedmioty używane w scenie lub widoczne jako elementy wyposażenia.

Obejmuje koszty potrzebne do przygotowania i realizacji audycji, np. honoraria, wynajem sprzętu, studio, scenografię, transport czy postprodukcję. Są to koszty produkcyjne, a nie koszty późniejszego rozpowszechniania.

Dystrybucja dotyczy etapu po zakończeniu produkcji, czyli udostępniania lub rozpowszechniania gotowego materiału. Kosztorys planowanej audycji koncentruje się na kosztach jej wytworzenia.

Kamery są środkiem technicznym potrzebnym do realizacji nagrania lub transmisji. Ich wynajem jest więc typowym kosztem technicznym produkcji.

To wynagrodzenia dla osób przygotowujących treści redakcyjne, np. prowadzących, reporterów lub autorów materiałów. Wchodzą do kosztów redakcyjnych audycji.

Realizator dźwięku uczestniczy bezpośrednio w wykonaniu audycji, odpowiadając za jakość nagrania lub emisji dźwięku. Jego wynagrodzenie zalicza się do kosztów realizacyjnych.

Koszty produkcyjne są konieczne do stworzenia audycji, np. sprzęt, ludzie, studio i organizacja zdjęć. Koszty dystrybucyjne dotyczą już gotowego materiału i sposobu jego dotarcia do odbiorców.

Operator kamery jest członkiem ekipy realizującej audycję od strony techniczno-twórczej. Jego praca bezpośrednio służy realizacji obrazu, dlatego wynagrodzenie trafia do honorariów realizacyjnych.

Honoraria realizacyjne dotyczą osób odpowiedzialnych za wykonanie produkcji, np. operatorów, realizatora wizji czy realizatora dźwięku. Honoraria artystów-wykonawców dotyczą osób występujących przed kamerą, np. aktorów, muzyków lub prowadzących występ artystyczny.

Wynajem kamer dotyczy kosztu użycia sprzętu, a nie pracy ludzi. Wynagrodzenie operatora jest kosztem osobowym, więc powinno być ujęte oddzielnie jako honorarium.

Mogą to być m.in. operatorzy kamer, realizator wizji, realizator dźwięku, oświetleniowcy, montażysta lub inni członkowie ekipy odpowiedzialni za techniczną i realizacyjną stronę programu.

Koszty redakcyjne dotyczą przygotowania merytorycznego programu, np. pracy redaktorów, researcherów, opracowania tematów lub dokumentacji redakcyjnej. Nie obejmują typowo pracy operatorów kamer.

Najpierw trzeba ustalić, czy wydatek dotyczy ludzi, sprzętu, materiałów, lokacji czy działań redakcyjnych. Wynagrodzenia członków ekipy realizacyjnej należy przypisywać do odpowiednich honorariów, a nie do kosztów sprzętowych.

Obejmuje koszty wynajęcia miejsc, w których realizowane są zdjęcia, np. mieszkań, hal, biur, lokali usługowych, pałaców czy innych wnętrz i plenerów.

Zakupy scenograficzne dotyczą elementów scenografii, np. materiałów, dekoracji lub wyposażenia kupowanego na potrzeby planu. Wynajęcie gotowego wnętrza to koszt udostępnienia obiektu.

Wynajem obiektu dotyczy miejsca zdjęć, np. lokalu lub hali. Wynajem rekwizytów dotyczy przedmiotów używanych w scenie, np. mebli, naczyń, broni filmowej czy dekoracyjnych elementów.

Należy znać stawkę wynajmu, liczbę dni zdjęciowych, godziny dostępu, ewentualne opłaty dodatkowe, koszty mediów, ochrony, sprzątania oraz warunki anulowania rezerwacji.

Tak, ponieważ jest bezpośrednio związany z realizacją konkretnych zdjęć i wynika z potrzeb scenariusza oraz planu zdjęciowego.

Gdy zdjęcia odbywają się w cudzej nieruchomości, obiekcie publicznym, zabytku lub miejscu wymagającym zezwoleń. Wtedy potrzebna jest umowa najmu, zgoda właściciela albo pozwolenie administracyjne.

Raport kierownika planu dokumentuje przebieg pracy na planie w danym dniu zdjęciowym. Zawiera m.in. liczbę scen zrealizowanych danego dnia, informacje organizacyjne, obecność ekipy oraz ewentualne problemy.

Raport kierownika planu ma charakter dzienny, dlatego odnosi się do konkretnego dnia zdjęciowego. Dane tygodniowe mogą być analizowane później w zestawieniach produkcyjnych.

Służy do kontroli realizacji planu zdjęć i dokumentowania faktycznego przebiegu dnia pracy. Pomaga kierownikowi produkcji ocenić postęp zdjęć oraz ewentualne opóźnienia.

Raport kierownika planu dotyczy głównie organizacji pracy na planie i realizacji scen. Raport zdjęciowy skupia się bardziej na danych technicznych dotyczących ujęć, materiału zdjęciowego i pracy kamery.

Z raportu korzystają przede wszystkim kierownik produkcji, producent, asystenci produkcji oraz osoby odpowiedzialne za rozliczenia i kontrolę harmonogramu.

Pozwala porównać zaplanowane sceny z faktycznie zrealizowanymi w danym dniu. Dzięki temu można szybko zauważyć opóźnienia lub nadrobienie planu.