Pytania pomocnicze - AUD.01

Steadicam stabilizuje kamerę noszoną przez operatora, umożliwiając płynne ujęcia podczas chodzenia, biegu lub przemieszczania się po planie.

Ponieważ konstrukcja z uprzężą, ramieniem amortyzującym i stabilizatorem ogranicza drgania ciała operatora, dzięki czemu obraz pozostaje płynny mimo ruchu.

Statyw służy głównie do stabilnych ujęć z jednego miejsca, a steadicam pozwala stabilnie filmować podczas przemieszczania się operatora.

Typowy zestaw obejmuje uprząż zakładaną na operatora, ramię stabilizujące oraz głowicę lub sled, na którym montuje się kamerę.

Używa się go m.in. do ujęć podążających za aktorem, scen marszu, biegu, przejść przez pomieszczenia oraz dynamicznych scen bez widocznych wstrząsów kamery.

Do zdjęć podwodnych stosuje się specjalne obudowy wodoszczelne i sprzęt zabezpieczony przed ciśnieniem oraz wilgocią, a nie klasyczny zestaw steadicam.

Nie bezpośrednio. Obiektyw szerokokątny i transfokator dotyczą optyki oraz zmiany ogniskowej, natomiast steadicam dotyczy stabilizacji kamery w ruchu.

Mikroport służy do bezprzewodowej rejestracji mowy aktora lub prowadzącego. Najczęściej składa się z małego mikrofonu krawatowego, nadajnika i odbiornika.

Ponieważ przesyła sygnał audio drogą radiową, bez konieczności prowadzenia przewodu od osoby mówiącej do rejestratora lub miksera. Daje swobodę ruchu na planie.

Mikroport jest zwykle przypinany do ubrania i działa bezprzewodowo. Mikrofon kierunkowy zbiera dźwięk z określonego kierunku i często pracuje na tyczce operatorskiej.

Nie. Mikrofon pojemnościowy to typ konstrukcji mikrofonu, a nie informacja o sposobie transmisji sygnału. Może być przewodowy albo zastosowany w systemie bezprzewodowym.

Potrzebny jest mikrofon, nadajnik bodypack, odbiornik, zasilanie oraz kompatybilne przewody lub adaptery do rejestratora, kamery albo miksera.

Trzeba sprawdzić baterie, częstotliwości pracy, zakłócenia radiowe oraz sposób ukrycia mikrofonu pod kostiumem. Ważne jest też unikanie szelestu ubrania ocierającego się o mikrofon.

Światłomierz służy do pomiaru światła w celu dobrania prawidłowej ekspozycji obrazu. Pomaga ustawić przysłonę, ISO oraz proporcje oświetlenia w scenie.

Luxometr mierzy natężenie oświetlenia w luksach, głównie do celów technicznych. Światłomierz jest używany w fotografii i filmie, bo wskazuje parametry przydatne do ustawienia ekspozycji.

Ze światłomierza korzysta przede wszystkim operator obrazu, mistrz oświetlenia lub członkowie ekipy oświetleniowej. Pomiar pomaga im kontrolować wygląd sceny.

Pomiar światła padającego określa ilość światła docierającego do filmowanego obiektu. Wykonuje się go zwykle z miejsca, w którym znajduje się aktor lub rekwizyt.

Pomiar światła odbitego określa ilość światła odbijającego się od obiektu w stronę kamery lub miernika. Wynik może zależeć od koloru i jasności mierzonej powierzchni.

Amperomierz mierzy natężenie prądu elektrycznego, a nie światła. Może być używany w elektryce, ale nie do oceny ekspozycji na planie filmowym.

Spektrofotometr analizuje skład widmowy światła lub barwy, czyli bardziej szczegółowe właściwości niż sama ekspozycja. Do typowego pomiaru światła na planie filmowym używa się światłomierza.

To duża powierzchnia tła, najczęściej wykonana z tkaniny lub innego materiału, zamykająca przestrzeń kadru. Służy do stworzenia neutralnego lub zaprojektowanego tła dla programu.

W studiu znajdują się reflektory, instalacje elektryczne i inne źródła ciepła. Atest potwierdza, że materiał spełnia wymagania bezpieczeństwa pożarowego i ogranicza ryzyko zapłonu.

Nie. Materiały naturalne, takie jak bawełna czy len, mogą być łatwopalne, jeśli nie zostały zaimpregnowane lub nie mają odpowiedniego certyfikatu.

Te cechy wpływają na trwałość materiału, ale nie decydują o bezpieczeństwie pożarowym. W scenografii studyjnej kluczowe jest ograniczenie ryzyka zapłonu.

Należy uzyskać atest, certyfikat trudnopalności lub dokument potwierdzający impregnację ogniochronną. Dokument powinien dotyczyć konkretnego materiału użytego w scenografii.

Odpowiadają za to m.in. osoby z pionu scenograficznego, kierownik produkcji, kierownik planu oraz osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo techniczne obiektu.

Ponieważ animacja polega na tworzeniu ruchu z pojedynczych, kolejno fotografowanych klatek. Po odtworzeniu ich z odpowiednią prędkością widz odbiera je jako płynny ruch.

Animator ustawia obiekt, wykonuje zdjęcie, następnie minimalnie zmienia jego położenie i wykonuje kolejną klatkę. Proces powtarza się setki lub tysiące razy.

Potrzebna jest kamera lub aparat z możliwością rejestracji pojedynczych klatek, statyw, stabilne oświetlenie oraz często komputer z programem do podglądu animacji.

Przy zwykłym filmowaniu kamera rejestruje ruch ciągle. Przy zdjęciach poklatkowych każda klatka jest wykonywana osobno, a ruch powstaje dopiero podczas odtwarzania.

Nawet niewielkie przesunięcie kamery między klatkami może spowodować drgania obrazu. Dlatego kamera powinna być solidnie zamocowana na statywie lub specjalnym stanowisku.

Zdjęcia poklatkowe określają sposób rejestracji ruchu klatka po klatce. Zdjęcia mikroskopowe dotyczą skali obrazu i wykonuje się je przez mikroskop.

Jeżeli służy bezpośrednio do wykonania makijażu, zmiany wyglądu twarzy lub skóry aktora, można go zaliczyć do środków charakteryzatorskich. Przykładem są cienie do powiek, puder, podkład czy sztuczna krew.

Cienie do powiek są kosmetykiem używanym do wykonania makijażu postaci przed kamerą. Wchodzą więc w zakres pracy charakteryzatora.

Środki charakteryzatorskie służą do zmiany wyglądu aktora, głównie twarzy, skóry lub włosów. Rekwizyty to przedmioty używane w scenie, np. telefon, broń, walizka albo manekin.

Farby do tkanin służą do pracy przy kostiumach lub elementach scenograficznych. Nie są kosmetykiem ani preparatem nakładanym na aktora w celu charakteryzacji.

Za dobór takich środków odpowiada charakteryzator, często we współpracy z reżyserem, kostiumografem i kierownikiem produkcji. Uwzględnia wygląd postaci, warunki zdjęciowe i ciągłość scen.

Potrzebne są informacje o liczbie aktorów i statystów, charakterze postaci, liczbie dni zdjęciowych oraz wymaganych efektach, np. postarzaniu, ranach lub makijażu scenicznym.

To dokument finansowy określający przewidywane koszty realizacji filmu. Obejmuje całość planowanych wydatków produkcyjnych, od przygotowań po zakończenie produkcji.

Kosztorys ma dać pełny obraz budżetu potrzebnego do realizacji filmu. Nie ogranicza się do jednej grupy kosztów, np. adaptacji obiektów czy dystrybucji.

Nie. Dystrybucja dotyczy etapu rozpowszechniania gotowego filmu, a kosztorys produkcji skupia się na wydatkach związanych z jego wytworzeniem.

Mogą to być wynagrodzenia ekipy i aktorów, koszty lokacji, scenografii, sprzętu, transportu, postprodukcji, ubezpieczeń oraz organizacji planu zdjęciowego.

Koszty planowane są przewidywane przed lub w trakcie organizacji produkcji. Koszty powykonawcze pokazują rzeczywiste wydatki po zakończeniu realizacji.

Pozwala kontrolować budżet, planować wydatki i sprawdzać, czy produkcja mieści się w założonych środkach finansowych.

Ponieważ stawka aktorska jest wynagrodzeniem za pracę lub wykonanie roli, a nie zakupem rzeczy, materiału ani gotowego produktu.

Obejmuje wynagrodzenia osób pracujących przy produkcji, np. aktorów, reżysera, operatora, montażysty, scenografa i członków ekipy.

Honorarium zwykle dotyczy wynagrodzenia za pracę twórczą lub autorską, natomiast płaca częściej oznacza wynagrodzenie za pracę etatową lub organizacyjno-techniczną.

Kosztorys porządkuje planowane wydatki produkcji według kategorii, co pozwala kontrolować budżet i rozliczać koszty.

Wynagrodzenia ekipy najczęściej zalicza się do honorariów i płac, ponieważ są kosztami pracy osób zaangażowanych w produkcję.

Będą to np. opłaty za wynajem hali zdjęciowej, lokacji, biura produkcji lub magazynu.

Ponieważ musi zaprojektować kostiumy, zaplanować przymiarki, zakupy, wypożyczenia lub szycie oraz uzgodnić koncepcję z reżyserem i scenografem przed wejściem na plan.

Nadzoruje użycie kostiumów na planie, pilnuje zgodności z projektem i scenariuszem oraz kontroluje ciągłość kostiumową między ujęciami.

Promocja dotyczy działań marketingowych po realizacji filmu. Kostiumograf wykonuje główne zadania przed zdjęciami i w trakcie zdjęć, a nie przy dystrybucji czy reklamie.

W preprodukcji kostiumy są projektowane i organizowane, a w okresie zdjęciowym są wykorzystywane na planie i kontrolowane pod kątem zgodności oraz ciągłości.

Mogą to być projekty kostiumów, zestawienia kostiumów dla postaci, dokumentacja przymiarek, wykazy zakupów i wypożyczeń oraz notatki dotyczące ciągłości kostiumowej.

Współpracuje przede wszystkim z reżyserem, scenografem, kierownikiem produkcji, aktorami, garderobianą i asystentami kostiumografa.

To zachowanie zgodności wyglądu kostiumu w scenach kręconych w różnych dniach lub nie po kolei, tak aby w montażu nie było błędów wizualnych.

Raport kierownika planu zawiera m.in. informacje o przebiegu dnia zdjęciowego, zrealizowanych scenach, obecności ekipy i aktorów, czasie pracy oraz ewentualnych opóźnieniach lub problemach organizacyjnych.

Pozwala kontrolować postęp zdjęć względem planu pracy. Na tej podstawie kierownik produkcji może ocenić, czy harmonogram i budżet są realizowane zgodnie z założeniami.

Raport kierownika planu dotyczy organizacyjnego przebiegu dnia zdjęciowego. Raport montażowy opisuje materiał zdjęciowy pod kątem montażu, np. ujęcia, duble i uwagi techniczne.

Kierownik planu koordynuje bieżącą organizację planu zdjęciowego, pilnuje porządku, przepływu informacji, gotowości osób i sprawnego wykonywania zaplanowanych scen.

Raportowanie dokumentuje, co faktycznie wykonano danego dnia. Jest podstawą do kontroli harmonogramu, rozliczeń oraz podejmowania decyzji organizacyjnych na kolejne dni zdjęciowe.

Metryka filmu zawiera ogólne dane identyfikacyjne i techniczne dotyczące filmu. Nie służy do bieżącego raportowania przebiegu każdego dnia zdjęciowego.