Pytania pomocnicze - AUD.01

Intermediate jest materiałem pośrednim, z którego wykonuje się dalsze kopie, przede wszystkim kopię bezpieczeństwa. Chroni oryginalny materiał przed nadmiernym użyciem.

Kopia bezpieczeństwa służy zabezpieczeniu i archiwizacji filmu. Kopia eksploatacyjna jest przeznaczona do projekcji i rozpowszechniania.

Oryginalny negatyw jest najcenniejszym materiałem i może ulec uszkodzeniu podczas wielokrotnego kopiowania. Intermediate ogranicza ryzyko jego zniszczenia.

Kopia robocza jest używana podczas prac montażowych i produkcyjnych. Nie pełni funkcji archiwalnej ani eksploatacyjnej.

Najprościej skojarzyć: intermediate to materiał pośredni, a z materiału pośredniego wykonuje się kopię bezpieczeństwa.

Pozwala zachować film na wypadek zniszczenia lub utraty oryginalnego materiału. Jest ważnym elementem ochrony dziedzictwa audiowizualnego.

Reflektor Fresnela służy do oświetlania obiektów, aktorów lub fragmentów scenografii. Umożliwia uzyskanie kierunkowego światła o regulowanej szerokości wiązki.

Charakterystyczne cechy to soczewka Fresnela z przodu, metalowa obudowa oraz często zamontowane wrota, czyli ruchome klapy ograniczające strumień światła.

Wrota pozwalają precyzyjnie kontrolować kierunek i zakres padania światła. Dzięki nim można ograniczyć oświetlenie tylko do wybranego obszaru kadru.

Reflektor jest urządzeniem oświetleniowym i wpływa na wygląd obrazu. Sprzęt do nagrywania dźwięku, taki jak mikrofon lub rejestrator, służy do rejestracji warstwy audio.

Oświetlenie decyduje o widoczności obiektu, nastroju sceny, kontraście i plastyce obrazu. Pomaga też skierować uwagę widza na najważniejsze elementy kadru.

Za organizację i koncepcję oświetlenia odpowiada mistrz oświetlenia we współpracy z operatorem obrazu. Fizycznym ustawianiem sprzętu zajmują się zwykle operatorzy oświetlenia.

Mikroport to mały mikrofon bezprzewodowy współpracujący z nadajnikiem, zwykle przypinany do ubrania osoby mówiącej. Umożliwia swobodne poruszanie się bez kabla mikrofonowego.

Typowy zestaw składa się z mikrofonu, nadajnika bodypack oraz odbiornika podłączonego do miksera, rejestratora lub kamery. Niezbędne są też baterie lub akumulatory.

Mikroport służy do przechwytywania i bezprzewodowego przesyłania głosu. Mikser foniczny natomiast służy do regulacji, łączenia i obróbki wielu sygnałów audio.

Mikroport stosuje się głównie przy nagrywaniu dialogów, wywiadów, programów publicystycznych i wystąpień, gdy osoba mówiąca musi mieć wolne ręce i możliwość ruchu.

Mikrofon przewodowy przesyła sygnał kablem, a mikroport bezprzewodowo przez nadajnik i odbiornik. Mikroport daje większą swobodę ruchu, ale wymaga kontroli baterii i częstotliwości.

Trzeba sprawdzić poziom baterii, poprawne sparowanie nadajnika z odbiornikiem, brak zakłóceń radiowych oraz właściwe umieszczenie mikrofonu przy ubraniu.

Najczęstsze problemy to trzaski od ocierania mikrofonu o ubranie, zakłócenia sygnału, rozładowane baterie oraz zbyt niski lub przesterowany poziom dźwięku.

Środek charakteryzatorski służy bezpośrednio do zmiany lub podkreślenia wyglądu osoby występującej przed kamerą. Może działać na skórę, włosy, twarz albo elementy wyglądu postaci.

Suchy lód służy głównie do wytwarzania efektu mgły lub dymu. Nie jest nakładany na aktora w celu zmiany jego wyglądu, więc nie należy do charakteryzacji.

Sztuczne łzy stosuje się, aby uzyskać efekt płaczu, wzruszenia lub wilgotnych oczu. Jest to środek charakteryzatorski, ponieważ wpływa na wygląd twarzy aktora.

Ziemia egipska to kosmetyk brązujący używany do ocieplania lub przyciemniania kolorytu skóry. Może pomagać w modelowaniu twarzy i dopasowaniu wyglądu postaci.

Charakteryzacja dotyczy wyglądu postaci, np. makijażu, ran, blizn, peruk czy zarostu. Efekty sceniczne tworzą zjawiska widoczne na planie, np. dym, mgłę, deszcz lub eksplozje.

Cień do powiek jest kosmetykiem stosowanym na twarz, który zmienia wygląd oczu i całej postaci. Może służyć zarówno do makijażu naturalnego, jak i stylizowanego.

Obejmuje elementy budujące inscenizację, przede wszystkim rekwizyty, kostiumy, meble oraz inne elementy wyposażenia przestrzeni widocznej w kadrze.

Kamery i statywy należą do sprzętu technicznego pionu operatorskiego. Służą do realizacji zdjęć, ale nie tworzą świata przedstawionego w scenie.

Rekwizyt to zwykle przedmiot używany przez aktora lub istotny dla akcji. Element scenografii, np. mebel lub dekoracja, buduje przestrzeń, w której rozgrywa się scena.

Za rekwizyty odpowiada najczęściej rekwizytor, współpracujący z pionem scenograficznym, reżyserem i kierownictwem produkcji.

Za koncepcję kostiumów odpowiada kostiumograf, a przy organizacji, kompletowaniu i obsłudze kostiumów mogą pomagać asystenci kostiumografa oraz garderobiana.

Transport jest usługą organizacyjną lub logistyczną. Środkiem inscenizacyjnym są same meble wykorzystane w scenie, a nie ich przewóz.

Listę przygotowuje się na podstawie scenariusza, scenopisu, projektów scenografii, projektów kostiumów oraz ustaleń reżysersko-produkcyjnych.

Uwzględnia się m.in. walory inscenizacyjne, koszty najmu, dostępność terminu, odległość od bazy produkcyjnej oraz warunki techniczne i organizacyjne.

Wpływa na czas dojazdu ekipy, transport sprzętu, koszty paliwa, delegacje oraz organizację dnia zdjęciowego.

Koszt najmu obciąża budżet produkcji i może decydować o tym, czy dana lokacja jest opłacalna w stosunku do jej wartości realizacyjnej.

Walory inscenizacyjne dotyczą przydatności miejsca do zrealizowania sceny. Warunki socjalne, np. wyżywienie czy zaplecze dla ekipy, dotyczą organizacji pracy, a nie wyboru obiektu jako przestrzeni zdjęciowej.

Najczęściej uczestniczą w tym kierownik produkcji, reżyser, operator obrazu, scenograf, kierownik planu oraz osoby odpowiedzialne za lokacje.

Lokacja musi być dostępna w terminach zgodnych z harmonogramem zdjęć. Brak dostępności może wymusić zmianę planu pracy lub wybór innego obiektu.

Ponieważ plan zdjęciowy może ingerować w przestrzeń publiczną i ruch drogowy. Zgoda pozwala działać legalnie oraz zapewnić bezpieczeństwo ekipie i osobom postronnym.

Zamknięcie ruchu eliminuje ryzyko kolizji, wypadków i zakłóceń pracy ekipy. Jest szczególnie ważne, gdy sprzęt lub aktorzy znajdują się na jezdni.

Nie, jeśli zdjęcia wymagają wejścia w pas drogowy lub ograniczenia ruchu. Mniejsze natężenie ruchu może pomóc organizacyjnie, ale nie zastępuje wymaganych zgód.

Najczęściej odpowiada za to kierownik produkcji lub osoba przez niego wyznaczona, np. location manager. Do zadań należy kontakt z urzędami, zarządcą drogi i służbami.

Należy podać miejsce, termin, godziny, opis scen, zakres zajęcia terenu, liczbę osób, sprzęt oraz sposób zabezpieczenia planu. Przy zamknięciu drogi wymagany może być projekt czasowej organizacji ruchu.

Mogą to być policja, straż miejska, zarządca drogi, służby miejskie oraz operatorzy komunikacji publicznej. Ich udział zależy od skali utrudnień i charakteru scen.

Najważniejsze zagrożenia to potrącenia, kolizje, hałas, brak kontroli nad ruchem pieszych i pojazdów oraz utrudnienia dla służb ratunkowych. Dlatego wymagane jest zabezpieczenie i formalne uzgodnienia.

To koszty usług wykonanych przez zewnętrzne firmy lub podmioty na rzecz produkcji. Przykładem jest pranie, czyszczenie lub naprawa kostiumów zlecona pralni.

Ponieważ jest to czynność wykonywana zwykle przez zewnętrzną pralnię lub firmę usługową. Produkcja płaci za usługę, a nie za wynagrodzenie członka ekipy.

Honorarium kierownika produkcji jest kosztem osobowym związanym z pracą członka pionu produkcji. Powinno być ujmowane w rubryce wynagrodzeń lub honorariów, a nie usług obcych.

Wynajem obiektów zdjęciowych powinien być wpisany do kosztów lokacji lub kosztów wynajmu obiektów. Nie jest to typowa usługa obca, lecz koszt udostępnienia miejsca do realizacji zdjęć.

Usługa obca polega na wykonaniu określonej pracy, np. praniu kostiumów. Wynajem polega na czasowym udostępnieniu rzeczy lub miejsca, np. obiektu zdjęciowego.

Najczęściej jest to faktura, rachunek lub umowa z wykonawcą usługi. Dokument powinien wskazywać wykonawcę, zakres usługi i kwotę kosztu.

Scenariusz jest utworem chronionym prawem autorskim. Producent płaci nie tylko za pracę autora, ale przede wszystkim za możliwość korzystania ze scenariusza w produkcji.

Prawa autorskie dotyczą nabycia lub licencji do utworów, np. scenariusza, muzyki czy adaptacji. Honoraria obejmują zwykle wynagrodzenia osób wykonujących pracę przy realizacji, np. reżysera, operatora czy aktorów.

Mogą to być opłaty za wykorzystanie muzyki, tekstów literackich, materiałów archiwalnych, fotografii, grafik albo zakup praw do adaptacji utworu.

Autor scenariusza otrzymuje wynagrodzenie, więc potocznie można je nazwać honorarium. W kosztorysie ważniejszy jest jednak charakter wydatku: zapłata dotyczy praw do utworu, dlatego właściwa kategoria to prawa autorskie.

Kosztorys porządkuje przewidywane wydatki produkcji według kategorii. Ułatwia planowanie budżetu, kontrolę kosztów i późniejsze rozliczenie produkcji.

Umowa powinna określać zakres przeniesienia praw lub licencji, pola eksploatacji, wynagrodzenie, terminy przekazania scenariusza oraz zasady wprowadzania zmian.

Ponieważ praca aktora prowadzi do konkretnego rezultatu: stworzenia i utrwalenia roli. W egzaminacyjnym ujęciu jest to dzieło, a nie jedynie wykonywanie bieżących czynności.

Umowa o dzieło dotyczy osiągnięcia określonego efektu. Umowa zlecenie dotyczy starannego wykonywania czynności, bez konieczności powstania konkretnego rezultatu.

Powinna wskazywać rolę, tytuł produkcji, terminy zdjęć, honorarium, zakres obowiązków oraz zasady wykorzystania wizerunku i artystycznego wykonania.

Umowa agencyjna dotyczy pośrednictwa, reprezentowania interesów lub pozyskiwania kontraktów. Nie służy bezpośrednio do zatrudnienia aktora do wykonania roli.

Umowa na czas określony jest umową o pracę i może dotyczyć pracownika zatrudnionego w określonym czasie, np. członka stałej ekipy produkcyjnej. Nie jest typową odpowiedzią dla aktora wykonującego konkretną rolę.

Honorarium aktora należy uwzględnić w budżecie wynagrodzeń produkcji. Powinno być zgodne z zakresem roli, liczbą dni zdjęciowych i warunkami umowy.

Producent musi mieć prawo do wykorzystania wizerunku aktora w gotowym utworze oraz często także w materiałach promocyjnych. Bez odpowiednich zapisów eksploatacja filmu może być utrudniona.