Taśma światłoczuła, nazywana też taśmą filmową, to klasyczne medium służące do rejestrowania obrazu filmowego. Jest pokryta emulsją światłoczułą, która reaguje na światło wpadające przez obiektyw kamery. W wyniku naświetlenia powstaje obraz utajony, który następnie jest wywoływany chemicznie.
W tradycyjnej kinematografii taśma światłoczuła była podstawowym nośnikiem obrazu zarówno na etapie zdjęć, jak i późniejszego wykonywania kopii filmowych do projekcji kinowej.
Dlaczego jest poprawną odpowiedzią w pytaniu?
Pytanie dotyczy głównego medium służącego do nagrywania i odtwarzania filmów w ujęciu klasycznej technologii filmowej. Spośród podanych odpowiedzi tylko taśma światłoczuła jest właściwym, ogólnym nośnikiem filmu kinowego.
Pozostałe odpowiedzi oznaczają konkretne formaty lub nośniki wideo:
- DVCAM – cyfrowy format zapisu wideo na taśmie magnetycznej,
- Betacam SP – profesjonalny analogowy format telewizyjny,
- DVD – płyta optyczna używana głównie do dystrybucji i odtwarzania materiałów cyfrowych.
Cechy taśmy światłoczułej
- rejestruje obraz dzięki reakcji chemicznej emulsji na światło,
- wymaga procesu wywołania laboratoryjnego,
- występuje w różnych szerokościach, np. 16 mm, 35 mm, 70 mm,
- była podstawowym nośnikiem filmu fabularnego i dokumentalnego przez większość historii kina,
- umożliwia wysoką jakość obrazu, zwłaszcza w profesjonalnych formatach kinowych.
Warto zapamiętać
W pytaniach egzaminacyjnych należy odróżniać taśmę filmową światłoczułą od formatów telewizyjnych i cyfrowych. DVCAM, Betacam SP i DVD to nie ogólne medium filmu kinowego, lecz konkretne technologie zapisu lub dystrybucji obrazu.