Współczynnik zużycia negatywu
Słownik kwalifikacji AUD.01 - Przygotowanie i organizacja produkcji audiowizualnej
Współczynnik zużycia negatywu to wartość stosowana przy planowaniu ilości taśmy światłoczułej potrzebnej do realizacji zdjęć filmowych. Określa, ile razy większy zapas negatywu należy przewidzieć w stosunku do metrażu filmu lub planowanego materiału użytecznego.
W praktyce nie kręci się wyłącznie materiału, który trafi do gotowego filmu. Powstają także:
- duble aktorskie i techniczne,
- ujęcia nieudane,
- zapasy na rozbieg i dobieg kamery,
- materiał dodatkowy dla montażu,
- próby ustawień kamery, światła lub ruchu.
Do czego służy?
Współczynnik pomaga kierownikowi produkcji i pionowi operatorskiemu oszacować, ile metrów taśmy trzeba zakupić lub zabezpieczyć na okres zdjęciowy. Ma znaczenie organizacyjne i budżetowe, ponieważ taśma filmowa oraz jej wywołanie generują konkretne koszty.
Co uwzględnia się przy obliczeniach?
Przy szacowaniu zużycia negatywu bierze się pod uwagę przede wszystkim:
- planowany metraż filmu lub scen,
- liczbę ujęć,
- przewidywaną liczbę dubli,
- format taśmy, np. 16 mm lub 35 mm,
- przyjęty współczynnik zużycia negatywu.
Nie uwzględnia się natomiast samej ilości i rodzaju obiektów zdjęciowych. Lokacje i obiekty wpływają na logistykę, harmonogram oraz koszty organizacyjne, ale nie są bezpośrednim parametrem obliczania długości taśmy.
Przykład zasady
Jeżeli gotowy materiał ma mieć określony metraż, a produkcja zakłada kilka dubli i zapas techniczny, rzeczywista ilość potrzebnej taśmy będzie większa niż długość filmu wynikowego. Właśnie tę różnicę pomaga przewidzieć współczynnik zużycia negatywu.