Czym jest dagerotypia?
Dagerotypia to jedna z najstarszych technik fotograficznych, ogłoszona w 1839 roku przez Louisa Jacques’a Daguerre’a. Pozwalała uzyskać pojedynczy, unikatowy obraz na metalowej płytce, najczęściej miedzianej pokrytej cienką warstwą srebra.
Etapy powstawania dagerotypu
Proces dagerotypii składał się z kilku ważnych etapów:
- przygotowanie płytki – polerowano płytkę miedzianą posrebrzaną, aby uzyskać gładką, lustrzaną powierzchnię,
- uczulenie na światło – płytkę poddawano działaniu par jodu, dzięki czemu na srebrze tworzył się światłoczuły jodek srebra,
- naświetlanie w aparacie – powstawał niewidoczny jeszcze obraz utajony,
- wywoływanie – obraz utajony poddawano działaniu par rtęci, co prowadziło do pojawienia się obrazu pozytywowego,
- utrwalanie – usuwano nienaświetlone związki srebra, aby obraz nie ciemniał dalej pod wpływem światła.
Najważniejsza informacja egzaminacyjna
W dagerotypii obraz pozytywowy uzyskiwano przez działanie par rtęci na obraz utajony. To właśnie ten etap odpowiadał za wywołanie widocznego obrazu.
Nie należy mylić tego z działaniem par jodu. Pary jodu służyły do uczulenia płytki na światło, a nie do uzyskania obrazu pozytywowego.
Cechy dagerotypu
- obraz był pozytywowy, ale widoczny zależnie od kąta patrzenia,
- nie wykonywano negatywu, więc trudno było tworzyć kopie,
- powierzchnia była delikatna i wymagała ochrony,
- technika dawała bardzo dużą szczegółowość obrazu.
Dagerotypia ma znaczenie historyczne, ponieważ zapoczątkowała praktyczne wykorzystanie fotografii.