Co to jest dyfrakcja w fotografii?
Dyfrakcja to zjawisko uginania się światła na krawędziach bardzo małego otworu przysłony. W fotografii powoduje ono spadek ostrości i kontrastu drobnych detali, mimo że zdjęcie może być poprawnie ustawione na ostrość.
Kiedy dyfrakcja staje się widoczna?
Najczęściej pojawia się przy bardzo małych otworach przysłony, czyli przy dużych wartościach liczby przysłony, np. f/16, f/22, f/32. W pytaniach egzaminacyjnych typowa odpowiedź brzmi: dyfrakcja pogarsza jakość zdjęcia przy f/22 i mniejszych otworach przysłony.
Warto zapamiętać:
- f/1.4, f/2, f/2.8 — duży otwór przysłony, dyfrakcja zwykle nie jest problemem,
- f/8, f/11 — często najlepszy kompromis ostrości obiektywu,
- f/22 i więcej — mały otwór, większe ryzyko dyfrakcji.
Jak wygląda efekt dyfrakcji?
Dyfrakcja powoduje ogólne „zmiękczenie” obrazu. Zdjęcie może wydawać się mniej ostre na całej powierzchni kadru, nie tylko w jednym miejscu. Nie jest to to samo co poruszenie aparatu, nietrafiona ostrość czy szum przy wysokim ISO.
Jak ograniczyć dyfrakcję?
Aby uniknąć dyfrakcji, nie należy niepotrzebnie domykać przysłony do skrajnych wartości. W praktyce często lepiej użyć przysłony pośredniej, np. f/8 lub f/11, a głębię ostrości kontrolować także odległością fotografowania i ogniskową.