Efekt vintage to stylizacja zdjęcia cyfrowego na fotografię starszą, analogową lub lekko wyblakłą. Nie polega na maksymalnym wyostrzeniu ani na bardzo mocnym zwiększeniu nasycenia. Najczęściej uzyskuje się go przez obniżenie kontrastu, zmianę charakteru czerni i delikatną korekcję kolorystyczną.
Najważniejsza technika: podniesienie czerni
Typowym sposobem uzyskania efektu vintage jest użycie krzywych tonalnych i podniesienie punktu w cieniach, czyli tzw. punktu czerni. W praktyce oznacza to, że najciemniejsze partie zdjęcia przestają być głęboko czarne, a stają się ciemnoszare. Obraz wygląda wtedy bardziej miękko, matowo i mniej kontrastowo.
W edytorze graficznym krzywa tonalna może zostać ustawiona tak, aby:
- dolny lewy punkt krzywej został lekko podniesiony,
- kontrast w cieniach został zmniejszony,
- światła pozostały czytelne,
- całość sprawiała wrażenie wyblakłej fotografii.
Inne elementy stylizacji vintage
Efekt vintage może być dodatkowo wzmacniany przez:
- lekkie zmniejszenie nasycenia barw,
- ocieplenie lub przesunięcie tonacji kolorystycznej,
- dodanie ziarna,
- winietowanie,
- delikatne zmiękczenie obrazu.
Czego unikać?
Zwiększenie nasycenia wszystkich kolorów o 50% daje efekt jaskrawy, a nie vintage. Obniżenie temperatury barwowej do skrajnej wartości może nadać zdjęciu nienaturalny zafarb. Maksymalne wyostrzenie krawędzi tworzy techniczny, cyfrowy wygląd, sprzeczny z miękkim charakterem stylizacji retro.