Czym jest kalotypia?
Kalotypia, nazywana też talbotypią, to jedna z pierwszych technik fotograficznych, opracowana przez Williama Henry’ego Foxa Talbota w XIX wieku. W odróżnieniu od dagerotypii nie dawała pojedynczego, unikatowego obrazu na metalowej płycie, lecz wykorzystywała papierowy negatyw, z którego można było wykonywać wiele odbitek pozytywowych.
Najważniejsze cechy kalotypii
- obraz powstawał na papierze uczulonym związkami srebra,
- efektem był negatyw papierowy,
- z jednego negatywu można było wykonać wiele kopii,
- obraz był mniej szczegółowy niż dagerotyp, ponieważ struktura papieru obniżała ostrość,
- technika umożliwiła rozwój systemu negatyw–pozytyw.
Kalotypia a dagerotypia
Najważniejsza różnica egzaminacyjna: dagerotypia tworzyła jeden niepowtarzalny obraz, natomiast kalotypia pozwalała na reprodukcję zdjęcia dzięki zastosowaniu negatywu.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeśli w pytaniu pojawia się opis: „posrebrzona miedziana płyta”, „pojedynczy egzemplarz”, „brak możliwości reprodukcji” — chodzi o dagerotypię, nie o kalotypię.