Co to jest kompozycja frontalna?
Kompozycja frontalna polega na fotografowaniu obiektu od strony jego frontu, czyli „na wprost”. W fotografii architektury oznacza to ustawienie aparatu przed główną elewacją budynku tak, aby widoczna była przede wszystkim jego frontowa część.
Cechy kompozycji frontalnej
- aparat ustawiony jest prostopadle do fotografowanej elewacji,
- główna płaszczyzna budynku jest równoległa do matrycy aparatu,
- obraz często ma układ uporządkowany i statyczny,
- dobrze widoczna jest symetria fasady, wejścia, okien i detali,
- ogranicza się wrażenie głębi w porównaniu z ujęciem z narożnika.
Zastosowanie w fotografii architektury
Kompozycja frontalna sprawdza się przy fotografowaniu budynków o wyraźnej osi symetrii, np. kościołów, pałaców, urzędów, kamienic lub elewacji z charakterystycznym wejściem. Pozwala czytelnie pokazać układ fasady i jej proporcje.
Na co uważać?
Podczas wykonywania zdjęcia frontalnego należy zadbać o prawidłowe ustawienie aparatu. Jeśli aparat zostanie skierowany zbyt mocno w górę, pionowe linie budynku zaczną się zbiegać, co spowoduje deformację perspektywiczną. W fotografii architektury często stosuje się statyw, poziomicę lub obiektyw z przesuwem, aby zachować piony.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli pytanie brzmi: „Fotografowanie obiektów architektonicznych w kompozycji frontalnej odbywa się poprzez uchwycenie budowli z…”, poprawna odpowiedź to: z jej frontowej części.