Kompozycja otwarta w fotografii
Słownik kwalifikacji AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Kompozycja otwarta to taki sposób kadrowania, w którym elementy obrazu sprawiają wrażenie, że ciągną się poza granice kadru. Widz ma poczucie, że fotografia pokazuje tylko fragment większej całości.
Cechy kompozycji otwartej
- elementy są ucięte przez krawędzie kadru,
- motyw może powtarzać się poza zdjęciem,
- brak wyraźnego „zamknięcia” sceny w obrębie fotografii,
- kadr wydaje się fragmentem większej przestrzeni,
- często stosowana jest w fotografii reportażowej, ulicznej, abstrakcyjnej i detalicznej.
Jak ją rozpoznać?
Jeżeli linie, pasy, sylwetki, wzory lub inne formy wychodzą poza kadr, mamy do czynienia z kompozycją otwartą. Przykładem może być zdjęcie tkaniny w pasy, gdzie poziome linie są ucięte po bokach i mogłyby być kontynuowane dalej.
Kompozycja otwarta a zamknięta
W kompozycji zamkniętej wszystkie najważniejsze elementy mieszczą się w kadrze i tworzą skończoną, uporządkowaną całość. W kompozycji otwartej granice kadru nie kończą wizualnie przedstawionej sceny.
Znaczenie na egzaminie
W pytaniach egzaminacyjnych należy zwracać uwagę na to, czy fotografowany motyw jest pełny i domknięty, czy raczej wygląda jak fragment większego wzoru lub przestrzeni. Jeśli elementy wychodzą poza ramy zdjęcia, najczęściej chodzi o kompozycję otwartą.