Kontrastowość filmu fotograficznego określa, jak mocno materiał światłoczuły różnicuje jasne i ciemne partie obrazu. Film o wysokiej kontrastowości daje obraz z wyraźnie oddzielonymi światłami i cieniami, natomiast film o niskiej kontrastowości rejestruje więcej półtonów.
Film niskokontrastowy
Film o niskiej kontrastowości ma łagodniejszą charakterystykę tonalną. Oznacza to, że lepiej oddaje przejścia między jasnymi i ciemnymi partiami obrazu. Jest korzystny, gdy zależy nam na:
- szerokim zakresie tonów,
- zachowaniu szczegółów w światłach i cieniach,
- naturalnym odwzorowaniu skóry,
- miękkim, portretowym efekcie.
Dlatego w fotografii portretowej często preferuje się materiały niskokontrastowe.
Film wysokokontrastowy
Film o wysokiej kontrastowości zwiększa różnice między jasnymi i ciemnymi obszarami. Może dawać efekt graficzny, ale ogranicza liczbę widocznych półtonów. W portrecie może powodować zbyt ostre przejścia tonalne, utratę detali w światłach lub zbyt głębokie cienie.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeśli w pytaniu pojawia się określenie szeroki zakres tonów, należy kojarzyć je z materiałem o niskiej kontrastowości. W przypadku barwnego portretu na filmie małoobrazkowym poprawnym wyborem będzie film typ 135 o niskiej kontrastowości.