Obiektyw anamorficzny to układ optyczny, który rejestruje obraz ze ściśnięciem w jednej osi, najczęściej poziomej. Po nagraniu lub wykonaniu zdjęcia obraz trzeba „rozciągnąć” w postprodukcji, czyli wykonać tzw. desqueeze. Dzięki temu uzyskuje się szeroki, filmowy kadr o proporcjach kojarzonych z kinem.
Do czego służy?
Obiektywy anamorficzne stosuje się głównie do uzyskania charakterystycznego wyglądu obrazu:
- szerokiego kadru bez zwykłego przycinania góry i dołu zdjęcia,
- specyficznych poziomych flar świetlnych,
- owalnego, „filmowego” bokeh,
- nietypowej plastyki i zniekształceń optycznych.
Obiektyw a nasadka anamorficzna
Efekt anamorficzny można uzyskać na dwa sposoby:
- używając pełnego obiektywu anamorficznego,
- zakładając nasadkę anamorficzną na zwykły obiektyw.
W pytaniach egzaminacyjnych ważne jest skojarzenie: fotografia anamorficzna i poziome flary wymagają właśnie optyki anamorficznej, a nie filtra dyfuzyjnego, specjalnej matrycy ani trybu podwójnej ekspozycji.
Czego nie mylić?
Filtr dyfuzyjny może zmiękczać obraz i obniżać kontrast, ale nie tworzy prawdziwego obrazu anamorficznego. Matryca o większej rozdzielczości poziomej wpływa tylko na liczbę pikseli, a nie na charakter optyczny zdjęcia. Podwójna ekspozycja służy do łączenia dwóch naświetleń, nie do uzyskania flar anamorficznych.