Oświetlenie Rembrandta to klasyczny sposób oświetlania portretu, rozpoznawalny po małym, jasnym trójkącie światła na policzku po zacienionej stronie twarzy. Nazwa pochodzi od malarza Rembrandta van Rijna, który często stosował taki układ światła w portretach.
Najważniejsza cecha
W pytaniach egzaminacyjnych kluczowa jest jedna informacja: przy oświetleniu Rembrandta na policzku modela pojawia się trójkątne pole światła. Zwykle znajduje się ono pod okiem, po stronie twarzy odwróconej od głównego źródła światła.
Jak powstaje efekt?
Efekt uzyskuje się, ustawiając główne źródło światła:
- z boku modela, zwykle pod kątem około 45°,
- nieco powyżej poziomu oczu,
- tak, aby cień nosa połączył się z cieniem policzka,
- ale jednocześnie zostawił mały trójkąt światła pod okiem.
Charakterystyka zdjęcia
Oświetlenie Rembrandta daje portretowi:
- wyraźny modelunek twarzy,
- światłocień,
- większą plastyczność,
- często poważny lub dramatyczny nastrój.
Nie jest to oświetlenie bezcieniowe ani równomierne. Cienie są w nim ważne, ponieważ budują kształt twarzy.
Typowy błąd
Nie należy mylić oświetlenia Rembrandta z sytuacją, w której obie strony twarzy są oświetlone jednakowo. W tym stylu jedna strona twarzy jest jaśniejsza, druga bardziej zacieniona, a znakiem rozpoznawczym pozostaje trójkąt światła na policzku.