Czym jest oświetlenie rembrandtowskie?
Oświetlenie rembrandtowskie to klasyczny sposób oświetlania portretu, w którym na zacienionej stronie twarzy modela powstaje mały, jasny trójkąt światła pod okiem. Nazywa się go często trójkątem Rembrandta. Efekt ten daje plastyczny, malarski wygląd twarzy i podkreśla jej bryłę.
Ustawienie światła
Aby uzyskać oświetlenie rembrandtowskie, światło główne należy ustawić przednio-górno-bocznie względem modela, zwykle pod kątem około 45° w bok i nieco powyżej poziomu twarzy. Źródło światła powinno świecić z góry tak, aby cień nosa połączył się częściowo z cieniem policzka, ale nie zasłonił całej zacienionej strony twarzy.
Cechy rozpoznawcze
- światło pada z boku i z góry,
- jedna strona twarzy jest wyraźnie jaśniejsza,
- po stronie cienia widoczny jest jasny trójkąt pod okiem,
- portret ma większy kontrast i dramatyczny charakter,
- często stosuje się delikatne światło wypełniające lub blendę.
Czego unikać?
Światło ustawione poniżej obiektywu daje nienaturalny, teatralny efekt. Światło bezpośrednio nad obiektywem spłaszcza twarz i przypomina oświetlenie frontalne. Światło za modelem skierowane w stronę obiektywu tworzy raczej kontrę, obrys lub sylwetkę, a nie klasyczne oświetlenie rembrandtowskie.
Zastosowanie
Ten układ światła jest często używany w fotografii portretowej, artystycznej i studyjnej, szczególnie gdy fotograf chce uzyskać wrażenie głębi, powagi i klasycznego charakteru obrazu.