Oświetlenie Rembrandtowskie
Słownik kwalifikacji AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Czym jest oświetlenie Rembrandtowskie?
Oświetlenie Rembrandtowskie to klasyczny schemat oświetlenia portretowego, w którym na zacienionej stronie twarzy modela powstaje charakterystyczny trójkąt światła na policzku. Nazwa pochodzi od malarza Rembrandta van Rijna, który często stosował podobny układ światła w portretach.
Najważniejsza cecha
Cechą rozpoznawczą tego oświetlenia jest mały, jasny trójkąt pod okiem, po stronie twarzy znajdującej się dalej od źródła światła. Trójkąt powstaje dzięki temu, że światło pada skośnie z góry i z boku, a cień nosa łączy się z cieniem policzka.
Ustawienie światła
Typowe ustawienie:
- główne źródło światła znajduje się około 45° z boku modela,
- światło jest ustawione nieco powyżej poziomu oczu,
- twarz modela jest lekko obrócona względem aparatu,
- druga strona twarzy pozostaje częściowo w cieniu.
Efekt na zdjęciu
Oświetlenie Rembrandtowskie daje portretowi:
- plastyczność i głębię,
- wyraźny modelunek twarzy,
- nastrój klasyczny, dramatyczny lub elegancki,
- większy kontrast niż oświetlenie frontalne.
Czego nie należy mylić?
Nie jest to równomierne oświetlenie całej twarzy ani światło konturowe używane głównie do podkreślenia sylwetki. W pytaniach egzaminacyjnych najważniejszym skojarzeniem jest: Rembrandt = trójkąt światła na policzku.