Perspektywa zbieżna do dwóch punktów zbiegu
Słownik kwalifikacji AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Perspektywa zbieżna do dwóch punktów zbiegu, nazywana też perspektywą dwuzbiegową, występuje wtedy, gdy równoległe linie obiektu oddalające się od obserwatora zbiegają się w dwóch różnych punktach na horyzoncie. Jest bardzo częsta w fotografii architektury, szczególnie gdy fotografujemy budynek od strony narożnika.
Jak ją rozpoznać?
W perspektywie dwuzbiegowej:
- widoczny jest narożnik lub krawędź obiektu,
- jedna ściana budynku „ucieka” w lewo, druga w prawo,
- poziome linie elewacji, dachu, gzymsów lub chodnika zbiegają się w dwóch kierunkach,
- pionowe linie zwykle pozostają pionowe, jeśli aparat nie jest pochylony w górę ani w dół.
Przykład fotograficzny
Typowym przykładem jest zdjęcie kamienicy wykonane z poziomu ulicy, od strony rogu budynku. Krawędzie jednej elewacji prowadzą wzrok ku jednemu punktowi zbiegu, a krawędzie drugiej elewacji ku drugiemu punktowi. Dzięki temu zdjęcie daje wrażenie przestrzeni i głębi.
Różnica wobec innych perspektyw
- Perspektywa jednozbiegowa: linie zbiegają się w jednym punkcie, np. zdjęcie korytarza lub drogi fotografowanej na wprost.
- Perspektywa ptasia: ujęcie wykonane z góry, np. z wysokiego piętra, drona lub wieży.
- Perspektywa kulisowa: głębia budowana jest przez nakładające się na siebie plany, jak kulisy w teatrze.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeśli na zdjęciu widać narożnik budynku i dwie ściany odchodzące w przeciwne strony, najczęściej jest to perspektywa zbieżna do dwóch punktów zbiegu.