Perspektywa to sposób przedstawienia przestrzeni i relacji wielkości obiektów na zdjęciu. Zależy przede wszystkim od miejsca ustawienia aparatu, wysokości fotografowania oraz odległości od fotografowanego obiektu. W pytaniach egzaminacyjnych często rozpoznaje się ją po położeniu aparatu względem motywu.
Podstawowe rodzaje perspektywy
- Perspektywa normalna – aparat znajduje się mniej więcej na wysokości oczu człowieka. Obraz wygląda naturalnie i neutralnie.
- Perspektywa ptasia – zdjęcie wykonane z góry, np. z wysokiego punktu, balkonu, drona. Obiekty są widziane jakby z lotu ptaka.
- Perspektywa psia – aparat ustawiony jest nisko, blisko poziomu ziemi, mniej więcej na wysokości małego zwierzęcia. Obiekty na pierwszym planie mogą wydawać się większe, a linie podłoża silnie prowadzą wzrok w głąb kadru.
- Perspektywa żabia – bardzo niskie ustawienie aparatu, zwykle z widokiem mocno ku górze. Podkreśla monumentalność obiektów.
- Perspektywa żyrafia – ujęcie z podwyższonego punktu, ale niekoniecznie pionowo z góry; aparat znajduje się wyżej niż wzrok człowieka.
Jak rozpoznać perspektywę psią?
Na zdjęciu wykonanym z perspektywy psiej aparat jest ustawiony nisko. Widać dużo podłoża, a przedmioty znajdujące się blisko obiektywu, np. nogi krzeseł, krawędzie chodnika lub bruk, mogą dominować w kadrze. Linie często zbiegają się w oddali, wzmacniając wrażenie głębi.
Znaczenie na egzaminie
Jeśli zdjęcie wygląda tak, jakby wykonano je z poziomu niskiego obserwatora, blisko ziemi, najczęściej jest to perspektywa psia. Nie należy mylić jej z perspektywą ptasią, która oznacza widok z góry.