Promieniowanie podczerwone (IR, infrared) to promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali większej niż światło widzialne, czyli w uproszczeniu powyżej 700 nm. W fotografii jest wykorzystywane do uzyskiwania obrazów niewidocznych dla ludzkiego oka.
Zakresy długości fal
- poniżej 400 nm – ultrafiolet,
- około 400–700 nm – światło widzialne,
- powyżej 700 nm – podczerwień.
Dlatego materiał fotograficzny przeznaczony do zdjęć w podczerwieni musi być uczulony na promieniowanie o długości fali większej od 700 nm.
Fotografia w podczerwieni
W fotografii analogowej stosuje się specjalne materiały światłoczułe uczulone na podczerwień. W fotografii cyfrowej matryce często są naturalnie częściowo czułe na IR, ale aparaty mają filtr odcinający podczerwień, aby poprawnie rejestrować kolory w świetle widzialnym.
Do zdjęć IR używa się zwykle:
- filmu lub matrycy czułej na podczerwień,
- filtra podczerwonego przepuszczającego IR i blokującego większość światła widzialnego,
- korekty ostrości, ponieważ promieniowanie IR ogniskuje się nieco inaczej niż światło widzialne.
Efekty obrazu IR
Typowe efekty fotografii podczerwonej to jasne liście i trawa, ciemniejsze niebo oraz nietypowy kontrast tonalny. Wynika to z innego sposobu odbijania podczerwieni przez różne materiały.
Najważniejsze do egzaminu
Jeśli pytanie dotyczy materiału fotograficznego do zdjęć w podczerwieni, poprawny zakres to długość fali większa niż 700 nm.