Push processing
Słownik kwalifikacji AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Push processing to technika stosowana w fotografii analogowej, polegająca na wydłużeniu czasu wywoływania filmu w celu uzyskania wyższej efektywnej czułości materiału światłoczułego. Stosuje się ją wtedy, gdy film został naświetlony tak, jakby miał wyższą czułość ISO niż nominalna.
Przykład: film ISO 400 naświetla się jak ISO 1600, czyli o 2 działki mniej światła. Aby częściowo zrekompensować niedoświetlenie, podczas obróbki wydłuża się czas wywoływania.
Na czym polega efekt?
Wydłużone wywoływanie powoduje silniejsze wywołanie naświetlonych ziaren emulsji. Dzięki temu obraz staje się bardziej widoczny mimo mniejszej ilości światła podczas ekspozycji.
Push processing nie zwiększa fizycznie czułości filmu w sensie dosłownym, ale pozwala uzyskać praktyczny efekt wyższej czułości.
Skutki uboczne push processing
Najczęstsze efekty to:
- większy kontrast obrazu,
- bardziej widoczne ziarno,
- słabsze odwzorowanie szczegółów w cieniach,
- ryzyko utraty części półtonów,
- możliwa zmiana charakteru barw w filmach kolorowych.
Kiedy stosuje się push processing?
Technikę tę wykorzystuje się głównie wtedy, gdy fotografuje się w słabym świetle, a nie można użyć statywu, lampy błyskowej ani dłuższego czasu naświetlania. Jest popularna w fotografii reportażowej, koncertowej i ulicznej.
Push a pull processing
Przeciwieństwem push processing jest pull processing, czyli skrócenie czasu wywoływania filmu zwykle po jego prześwietleniu. Pull processing obniża kontrast, natomiast push processing zazwyczaj kontrast zwiększa.