Rozpiętość tonalna obrazu to zakres jasności występujących w obrazie: od najciemniejszych partii, przez półtony, aż do najjaśniejszych świateł. W obrazie cyfrowym 8-bitowym zakres ten najczęściej opisuje się wartościami od 0 do 255, gdzie 0 oznacza czerń, a 255 biel.
Duża i mała rozpiętość tonalna
Obraz o dużej rozpiętości tonalnej zawiera zarówno głębokie cienie, jak i jasne światła. Sprawia wrażenie bardziej kontrastowego i wyrazistego.
Obraz o małej rozpiętości tonalnej ma tony skupione w wąskim zakresie, np. tylko w szarościach. Wygląda wtedy płasko, mało kontrastowo albo „zamglone”.
Zwiększanie rozpiętości tonalnej
Rozpiętość tonalną można zwiększyć przez ustawienie punktu czerni i punktu bieli w narzędziu Poziomy lub Krzywe. Jeśli histogram nie dochodzi do skrajnych wartości, przesunięcie suwaków wejściowych do początku i końca wykresu powoduje rozciągnięcie tonów na pełniejszy zakres.
Zmniejszanie rozpiętości tonalnej
Zmniejszenie rozpiętości tonalnej następuje wtedy, gdy ogranicza się poziomy wyjściowe, np. zamiast zakresu 0–255 ustawia się 30–220. Obraz traci wtedy głęboką czerń i czystą biel.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeżeli w oknie Poziomy przesunięto czarny i biały suwak wejściowy do środka histogramu, zwykle oznacza to zwiększenie kontrastu i rozpiętości tonalnej, a nie zmianę temperatury barwowej.