Światło przednio-boczne

Światło przednio-boczne to kierunek oświetlenia, w którym źródło światła znajduje się przed fotografowaną osobą lub obiektem, ale jednocześnie jest przesunięte w bok względem osi optycznej obiektywu. W fotografii portretowej często przyjmuje się ustawienie pod kątem około 45° do osi optycznej aparatu.

Jak rozpoznać światło przednio-boczne?

Jeżeli model patrzy w stronę aparatu, a lampa znajduje się z przodu i po lewej lub prawej stronie modela, mamy do czynienia ze światłem przednio-bocznym. W pytaniach egzaminacyjnych ważne jest sformułowanie: światło padające na wysokości twarzy pod kątem około 45° do osi optycznej obiektywu.

Oznacza to, że światło nie pada ani dokładnie z przodu, ani z tyłu, ani z góry czy z dołu, lecz z przodu pod kątem bocznym.

Efekt w portrecie

Światło przednio-boczne:

• dobrze modeluje rysy twarzy,
• tworzy naturalny światłocień,
• podkreśla trójwymiarowość twarzy,
• jest często stosowane w klasycznym portrecie studyjnym.

Jedna strona twarzy jest mocniej oświetlona, druga pozostaje częściowo w cieniu. Dzięki temu portret nie wygląda płasko.

Różnica względem innych kierunków światła

• Przednio-boczne – światło z przodu i z boku, często około 45°.
• Górno-boczne – światło pada z góry i z boku.
• Tylno-boczne – światło znajduje się za modelem i z boku, tworzy obrys lub kontrę.
• Dolno-boczne – światło pada z dołu i z boku, daje nienaturalny, dramatyczny efekt.

Zapamiętaj na egzamin

Jeśli w pytaniu pojawia się: na wysokości twarzy oraz około 45° do osi optycznej obiektywu, poprawnym określeniem jest zwykle światło przednio-boczne.