Przejdź do głównej treści

Technika Brenizera

Słownik kwalifikacji AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu

Technika Brenizera (ang. Brenizer method) to sposób fotografowania polegający na wykonaniu wielu zdjęć z małą głębią ostrości, a następnie połączeniu ich w jedną panoramę. Efekt końcowy przypomina zdjęcie wykonane aparatem o bardzo dużej matrycy: szeroki kadr łączy się z silnie rozmytym tłem.

Na czym polega?

Fotograf wykonuje serię ujęć tego samego motywu, przesuwając aparat tak, aby kolejne zdjęcia częściowo się pokrywały. Zwykle używa się:
- jasnego obiektywu, np. 50 mm f/1.4, 85 mm f/1.8,
- dużego otworu przysłony,
- stałych ustawień ekspozycji i balansu bieli,
- ręcznego ustawienia ostrości po zablokowaniu jej na głównym obiekcie.

Następnie zdjęcia są składane w programie graficznym jako panorama.

Jaki daje efekt?

Technika pozwala uzyskać:
- szeroki kąt widzenia,
- bardzo małą głębię ostrości,
- mocny efekt bokeh,
- plik o wysokiej rozdzielczości.

Stosuje się ją często w fotografii portretowej, ślubnej i plenerowej, gdy fotograf chce pokazać dużo otoczenia, ale jednocześnie mocno odseparować modela od tła.

Ważne na egzaminie

Technika Brenizera nie polega na użyciu filtra połówkowego, lampy pierścieniowej ani wielokrotnej ekspozycji. Jej istotą jest seria zdjęć wykonanych z małą głębią ostrości i połączenie ich w panoramę.

Zobacz też

Potwierdzenie

Informacja