ISO to parametr aparatu określający czułość matrycy na światło. W fotografii cyfrowej nie zmienia się fizyczna czułość sensora, lecz wzmacniany jest sygnał zarejestrowany przez matrycę.
Zasada działania
Im wyższa wartość ISO, tym jaśniejsze zdjęcie można uzyskać przy tych samych ustawieniach czasu naświetlania i przysłony. Typowe wartości ISO to np. 100, 200, 400, 800, 1600, 3200, 6400.
- niskie ISO: 100, 200 – najlepsza jakość obrazu, mało szumu,
- średnie ISO: 400, 800 – kompromis między jasnością a jakością,
- wysokie ISO: 1600, 3200, 6400 i więcej – jaśniejszy obraz, ale większe zaszumienie.
ISO a szum cyfrowy
Podnoszenie ISO wzmacnia nie tylko sygnał obrazu, ale także zakłócenia. Dlatego zdjęcia wykonane przy wysokim ISO mają zwykle więcej szumu cyfrowego, czyli widocznych kolorowych lub jasnych ziaren, szczególnie w ciemnych partiach obrazu.
W pytaniu egzaminacyjnym najwyższy poziom zaszumienia da najwyższa dostępna wartość ISO. Spośród wartości 100, 400, 1600, 6400 największy szum wystąpi przy ISO 6400.
Kiedy stosuje się wysokie ISO?
Wysokie ISO stosuje się wtedy, gdy jest mało światła, a fotograf chce uniknąć poruszenia zdjęcia, np. podczas fotografowania we wnętrzu, wieczorem albo przy szybkim ruchu. Trzeba jednak pamiętać, że odbywa się to kosztem jakości obrazu.