Pytania pomocnicze - AUD.05

To ilość danych dźwiękowych zapisywanych lub przesyłanych w ciągu jednej sekundy. Najczęściej podaje się ją w kb/s lub kbps.

Wyższy bitrate zwykle poprawia jakość, ponieważ pozwala zachować więcej informacji o dźwięku. Jest to szczególnie ważne w formatach stratnych, takich jak MP3.

Im wyższa prędkość bitowa, tym większy rozmiar pliku. Plik zawiera więcej danych na każdą sekundę nagrania.

Wyższy bitrate oznacza większe pliki i większe wymagania przy przesyłaniu. W praktyce dobiera się go do przeznaczenia nagrania, np. mowy, muzyki lub streamingu.

Do mowy często wystarcza niższy bitrate, np. 64–128 kb/s. Muzyka zwykle wymaga wyższych wartości, aby zachować dobrą jakość.

Bitrate określa ilość danych na sekundę, a częstotliwość próbkowania mówi, ile próbek dźwięku zapisuje się w ciągu sekundy. Oba parametry wpływają na jakość, ale opisują różne cechy pliku audio.

TIFF jest formatem elastycznym i obsługuje różne algorytmy kompresji. Może używać m.in. bezstratnych metod LZW lub ZIP oraz stratnej kompresji JPEG.

Kompresja stratna usuwa część informacji z obrazu, co może pogorszyć jakość. Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku bez utraty danych obrazu.

JPG w typowym zastosowaniu kojarzy się z kompresją stratną. Egzaminacyjnie nie traktuje się go jako formatu uniwersalnego dla kompresji stratnej i bezstratnej.

PNG stosuje kompresję bezstratną. Nie jest standardowo używany jako format kompresji stratnej.

TIFF stosuje się w skanowaniu, fotografii, druku i archiwizacji obrazów wysokiej jakości. Jest ceniony za jakość i możliwość wyboru sposobu kompresji.

W plikach TIFF można stosować m.in. LZW, ZIP oraz PackBits. Pozwalają one zmniejszyć rozmiar pliku bez utraty danych obrazu.

RAW zapisuje surowe dane z matrycy aparatu i zachowuje więcej informacji o obrazie. JPG jest formatem stratnym, więc część danych zostaje usunięta podczas kompresji.

PNG stosuje kompresję bezstratną, więc nie pogarsza jakości tak jak JPG. Nie oznacza to jednak, że jest lepszy od RAW, ponieważ nie przechowuje surowych danych z matrycy aparatu.

JPG stosuje się do zdjęć gotowych do publikacji, szczególnie w internecie. Ma mały rozmiar pliku, ale osiąga to przez kompresję stratną.

PNG dobrze nadaje się do grafik, ikon, zrzutów ekranu i obrazów z przezroczystością. Jest bezstratny, ale zwykle nie służy do zapisu surowych zdjęć z aparatu.

PDF jest przede wszystkim formatem dokumentu. Może zawierać obrazy, tekst i grafikę, ale nie jest typowym formatem przechowywania zdjęć w najwyższej jakości.

Pliki RAW są duże i zwykle wymagają obróbki w specjalistycznym programie. Nie są tak wygodne do szybkiego udostępniania jak JPG.

Kompresja stratna zmniejsza rozmiar pliku przez usunięcie części informacji o obrazie. Może powodować spadek jakości i widoczne artefakty.

300 dpi zapewnia wystarczającą szczegółowość obrazu przy standardowym oglądaniu wydruków z bliska. Dzięki temu grafika jest ostra i nie widać pojedynczych pikseli.

Rozdzielczość ekranowa, np. 72 lub 96 dpi, służy głównie do wyświetlania obrazu na monitorze. Do druku potrzeba większej gęstości informacji, najczęściej 300 dpi.

Obraz A4 przy 300 dpi powinien mieć około 2480 × 3508 pikseli. Wynika to z przeliczenia wymiarów A4 z milimetrów na cale i pomnożenia przez 300.

Zwykle nie jest to zalecane dla druku oglądanego z bliska, ponieważ jakość może być niższa. 150 dpi bywa stosowane do wydruków próbnych lub dużych formatów oglądanych z większej odległości.

Obraz może być nieostry, rozmyty lub widocznie pikselowy. 72 dpi to wartość typowa dla ekranu, a nie dla dobrej jakości druku.

Należy przeliczyć wymiar fizyczny na cale, a następnie pomnożyć przez wartość dpi. Na przykład 8 cali przy 300 dpi daje 2400 pikseli.

Różdżka służy do automatycznego zaznaczania obszarów obrazu o podobnym kolorze lub jasności. Jest szczególnie przydatna przy jednolitych tłach i wyraźnych granicach kolorystycznych.

Różdżka zaznacza obszar automatycznie na podstawie podobieństwa kolorów. Lasso wymaga ręcznego obrysowania fragmentu obrazu przez użytkownika.

Tolerancja określa zakres podobieństwa kolorów włączanych do zaznaczenia. Im wyższa tolerancja, tym więcej odcieni może zostać zaznaczonych.

Zaznaczanie magnetyczne sprawdza się, gdy trzeba obrysować obiekt o wyraźnej krawędzi i dużym kontraście względem tła. Różdżka jest lepsza przy zaznaczaniu obszarów o podobnej barwie.

Najczęściej dzieje się tak przez ustawienie zbyt wysokiej tolerancji. Program uznaje wtedy za podobne także kolory, które użytkownik chciał pominąć.

Można zmienić tolerancję, dodawać lub odejmować fragmenty zaznaczenia albo użyć dodatkowych narzędzi, np. lassa. Często pomaga też praca na powiększeniu obrazu.

Aparat interpretuje barwę światła jako neutralną lub zabarwioną. Jeśli ustawienie jest błędne, na całym zdjęciu pojawia się dominanta barwna, np. żółta albo niebieska.

Temperatura barwowa określa odcień światła i jest wyrażana w kelwinach. Niższe wartości dają światło cieplejsze, a wyższe chłodniejsze.

Ręczny balans bieli warto ustawić przy trudnym lub mieszanym oświetleniu, gdy automatyka aparatu nie daje neutralnych kolorów. Pomocna jest wtedy biała kartka albo szara karta.

Nie bezpośrednio. Jasność zdjęcia zależy głównie od czasu migawki, przysłony i ISO, natomiast balans bieli odpowiada za kolorystykę.

Plik RAW zapisuje więcej informacji z matrycy niż JPEG, dlatego balans bieli można później zmienić z mniejszą utratą jakości. W JPEG korekta jest bardziej ograniczona.

Balans bieli służy do poprawnego odwzorowania kolorów. Bracketing polega na wykonaniu serii zdjęć z różnymi ustawieniami, najczęściej ekspozycji.

Najczęściej są to żarówki, świetlówki, światło LED, cień oraz oświetlenie mieszane. Każde z nich może wymagać innego ustawienia balansu bieli.

Litera M oznacza tryb manualny. Fotograf sam ustawia najważniejsze parametry ekspozycji, takie jak czas naświetlania, przysłona i ISO.

W trybie manualnym fotograf sam dobiera ustawienia ekspozycji. W trybie P aparat automatycznie dobiera czas i przysłonę, choć użytkownik może zmieniać wybrane ustawienia.

Najczęściej ustawia się czas naświetlania, przysłonę oraz czułość ISO. Te trzy parametry decydują o jasności zdjęcia i wyglądzie obrazu.

Tryb A lub Av to priorytet przysłony. Fotograf wybiera wartość przysłony, a aparat dobiera odpowiedni czas naświetlania.

Tryb S lub Tv to priorytet czasu. Fotograf ustawia czas naświetlania, a aparat dobiera przysłonę.

Tryb manualny warto stosować, gdy fotograf chce mieć pełną kontrolę nad ekspozycją, np. w studio, przy stałym oświetleniu lub w trudnych warunkach światła.

Sygnał analogowy zmienia się płynnie i ciągle w czasie. Sygnał cyfrowy jest zapisany jako wartości liczbowe, które może przetwarzać komputer.

A/D oznacza analogowo-cyfrowy. Jest to konwersja sygnału analogowego, np. z mikrofonu, na dane cyfrowe.

DAC to przetwornik cyfrowo-analogowy, czyli układ zamieniający sygnał cyfrowy na analogowy. Jest używany np. podczas odtwarzania dźwięku przez głośniki lub słuchawki.

Mikrofon wytwarza sygnał analogowy, a komputer operuje na danych cyfrowych. Przetwornik A/D zamienia więc sygnał z mikrofonu na zapis liczbowy.

Próbkowanie polega na mierzeniu wartości sygnału audio w regularnych odstępach czasu. Im wyższa częstotliwość próbkowania, tym dokładniej można odwzorować zmiany sygnału.

Pierwsza litera oznacza sygnał wejściowy, a druga wyjściowy. A/D to analogowy na cyfrowy, a D/A to cyfrowy na analogowy.

Panorama dźwięku służy do rozmieszczania sygnału między kanałami, najczęściej lewym i prawym. Pozwala uzyskać wrażenie położenia dźwięku w przestrzeni stereo.

Krzywa panoramy pokazuje, jak zmienia się rozłożenie głośności między kanałami w czasie. Może wskazywać przesuwanie dźwięku w stronę lewego lub prawego kanału.

Ogólna głośność zmienia poziom całego sygnału audio. Panorama zmienia proporcje głośności między kanałami, np. lewym i prawym.

Długość ścieżki lub kanału dotyczy czasu trwania nagrania. Krzywa panoramy opisuje rozmieszczenie dźwięku między kanałami, a nie czas trwania materiału.

Słuchacz odbiera dźwięk tak, jakby przemieszczał się w przestrzeni od lewego do prawego głośnika. To typowy efekt przestrzenny w nagraniach stereo.

Automatyka panoramy pozwala zaprogramować zmiany położenia dźwięku w panoramie w trakcie odtwarzania. Zmiany te są zwykle widoczne jako linia lub krzywa na ścieżce.

Polega na tworzeniu ruchu przez wyświetlanie kolejnych klatek, które nieznacznie różnią się od siebie. Szybkie odtwarzanie klatek daje wrażenie płynnej animacji.

Adobe Flash posiada oś czasu, klatki i klatki kluczowe, które pozwalają budować animację krok po kroku. Program był przeznaczony do tworzenia animacji i multimediów.

Adobe Flash służy głównie do animacji i multimediów, natomiast Adobe Illustrator do tworzenia statycznej grafiki wektorowej. Illustrator nie jest podstawowym narzędziem do animacji poklatkowej.

Oś czasu pozwala rozmieszczać klatki animacji w kolejności odtwarzania. Dzięki niej można kontrolować moment pojawiania się, znikania i ruchu obiektów.

Klatka kluczowa to klatka, w której określa się istotną zmianę, np. położenie, kształt lub wygląd obiektu. Program może na jej podstawie tworzyć lub porządkować przebieg animacji.

CorelDRAW jest programem do grafiki wektorowej, używanym głównie do projektów statycznych, np. logo, ulotek czy ilustracji. Nie jest typowym narzędziem do tworzenia animacji poklatkowej.

Współczesnym następcą Adobe Flash jest Adobe Animate. Program nadal służy do tworzenia animacji, mimo że technologia Flash Player została wycofana.