Pytania pomocnicze - AUD.05

Tryb manualny jest zwykle oznaczony literą M. Oznacza to, że fotograf sam ustawia podstawowe parametry ekspozycji, takie jak czas i przysłona.

W trybie manualnym użytkownik sam decyduje o ustawieniach ekspozycji. W trybie automatycznym aparat dobiera większość parametrów samodzielnie.

Fotograf ustawia czas naświetlania, a aparat dobiera przysłonę. Ten tryb jest oznaczany najczęściej jako S lub Tv.

Fotograf ustawia wartość przysłony, a aparat dobiera odpowiedni czas naświetlania. Ten tryb jest oznaczany jako A lub Av.

Oznacza czas naświetlania równy 1/8 sekundy. Jest to dość długi czas, więc przy fotografowaniu z ręki może pojawić się poruszenie zdjęcia.

To wartość przysłony, czyli otworu obiektywu regulującego ilość światła. F4.0 oznacza stosunkowo duży otwór przysłony.

ISO 6400 oznacza wysoką czułość matrycy na światło. Pozwala fotografować w słabszym oświetleniu, ale może zwiększać szum na zdjęciu.

Podstawę ekspozycji tworzą czas naświetlania, przysłona i czułość ISO. Zmiana każdego z nich wpływa na jasność oraz wygląd zdjęcia.

Profil ICC opisuje sposób odwzorowywania kolorów przez dany monitor. Dzięki niemu system i programy graficzne mogą poprawniej wyświetlać barwy.

Do profilowania monitora używa się kolorymetru lub spektrofotometru. Są to urządzenia mierzące barwy światła emitowanego przez ekran.

Densytometr mierzy gęstość optyczną materiałów, np. wydruków lub klisz. Monitor emituje światło, dlatego wymaga pomiaru kolorymetrem albo spektrofotometrem.

Kalibracja polega na ustawieniu parametrów monitora, np. jasności, kontrastu i temperatury barwowej. Profilowanie polega na opisaniu rzeczywistego zachowania monitora w profilu ICC.

Pozwala lepiej przewidzieć wygląd projektu na innych urządzeniach i w druku. Zmniejsza ryzyko różnic kolorystycznych między ekranem a gotowym wydrukiem.

Kolorymetr mierzy barwę za pomocą filtrów i jest często stosowany do monitorów. Spektrofotometr analizuje widmo światła, dlatego jest bardziej uniwersalny i dokładny w wielu zastosowaniach.

Znaczenie mają m.in. oświetlenie otoczenia, ustawienia jasności, temperatura barwowa, stabilność pracy monitora i jego wcześniejsze rozgrzanie.

MP3 służy do zapisu cyfrowego dźwięku, np. muzyki, nagrań lektorskich, podcastów lub efektów dźwiękowych.

MP3 zapisuje wyłącznie sygnał audio. Nie przechowuje obrazu, tekstu jako dokumentu ani sekwencji wideo.

MP3 jest formatem kompresji stratnej. Oznacza to, że część informacji dźwiękowych jest usuwana, aby zmniejszyć rozmiar pliku.

Mogą to być nagrania głosu, muzyka, audiobooki, podcasty, dźwięki do prezentacji lub ścieżki audio wykorzystywane w projektach multimedialnych.

Jakość MP3 zależy głównie od prędkości bitowej, czyli bitrate. Im wyższy bitrate, tym zwykle lepsza jakość dźwięku, ale większy rozmiar pliku.

MPEG to rodzina standardów przeznaczonych do kompresji obrazu ruchomego i dźwięku. Umożliwia zmniejszenie rozmiaru plików filmowych przy zachowaniu użytecznej jakości.

MPEG dotyczy standardów kompresji multimediów, głównie wideo i audio-wideo. MP3 jest formatem kompresji dźwięku, dlatego nie jest właściwą odpowiedzią przy pytaniu o materiał wideo.

MPEG służy do kompresji obrazu ruchomego, czyli wideo. JPEG jest formatem kompresji obrazów statycznych, np. fotografii.

MPEG oznacza Moving Picture Experts Group. Jest to grupa odpowiedzialna za opracowanie standardów kompresji audio-wideo.

MPEG-2 był szeroko stosowany m.in. na płytach DVD oraz w telewizji cyfrowej. Jest jednym ze standardów należących do rodziny MPEG.

Nie zawsze. MPEG może oznaczać standard kompresji, a nie tylko rozszerzenie pliku. Plik wideo może mieć kontener, np. MPG, MP4 lub inny, i korzystać z określonego kodeka.

W trybie manualnym fotograf sam ustawia najważniejsze parametry ekspozycji, takie jak czas, przysłona i ISO. W trybie automatycznym większość decyzji podejmuje aparat.

W trybie Tv użytkownik ustawia czas naświetlania, a aparat dobiera przysłonę. W trybie manualnym fotograf sam ustawia zarówno czas, jak i przysłonę oraz inne parametry.

Litera M oznacza tryb manualny. Jest to tryb pracy aparatu, w którym użytkownik samodzielnie kontroluje ustawienia ekspozycji.

Podstawę ekspozycji tworzą czas naświetlania, przysłona i czułość ISO. Ich wzajemne ustawienie decyduje o jasności i charakterze zdjęcia.

Tryb manualny warto stosować, gdy fotograf chce mieć pełną kontrolę nad zdjęciem, np. w studiu, fotografii produktowej, nocnej lub przy trudnym oświetleniu.

Nie. W trybie Program aparat nadal automatycznie dobiera podstawowe ustawienia ekspozycji, a użytkownik może je tylko częściowo korygować.

Grafika wektorowa opisuje obraz za pomocą krzywych i kształtów matematycznych, dlatego można ją skalować bez utraty jakości. Jest odpowiednia do znaków, logo, godła i ikon.

CorelDRAW służy głównie do grafiki wektorowej, czyli projektów skalowalnych. Corel Photo-Paint jest programem do edycji grafiki rastrowej, np. zdjęć.

Paint pracuje głównie na grafice rastrowej, która traci jakość przy powiększaniu. Do swobodnego skalowania potrzebny jest program wektorowy.

Powinien być zapisany w formacie umożliwiającym skalowanie, np. wektorowym. Dzięki temu można użyć go zarówno na wizytówce, jak i na dużym banerze.

CorelDRAW wykorzystuje się do tworzenia grafiki wektorowej, np. logo, godła, ilustracji, znaków, ulotek i materiałów DTP.

Prezi służy głównie do tworzenia prezentacji multimedialnych i nieliniowych pokazów. Nie jest typowym edytorem grafiki ani programem przeznaczonym do komponowania kolaży z fotografii.

Do kolaży nadają się edytory grafiki rastrowej, np. Adobe Photoshop i Corel PaintShop Pro, oraz wyspecjalizowane programy takie jak Shape Collage. Ważne, aby program umożliwiał łączenie wielu zdjęć w jedną kompozycję.

Warstwy pozwalają umieszczać każde zdjęcie jako osobny element kompozycji. Dzięki temu można niezależnie przesuwać, skalować, przycinać i edytować poszczególne fotografie.

Program do prezentacji służy do przygotowywania slajdów, animacji i pokazu treści. Edytor grafiki rastrowej umożliwia szczegółową obróbkę obrazów pikselowych, retusz i tworzenie kompozycji graficznych.

Photoshop oferuje pracę na warstwach, maskach, zaznaczeniach i transformacjach. Te narzędzia pozwalają precyzyjnie łączyć wiele zdjęć w jedną spójną kompozycję.

Warto sprawdzić, czy program pozwala importować wiele zdjęć, swobodnie je rozmieszczać, zmieniać rozmiar, dodawać tło i eksportować gotowy obraz. Przydatna jest także obsługa warstw lub automatyczne układy kolażu.

Służy do zmniejszania widoczności obiektu, tak aby częściowo było widać elementy znajdujące się pod nim. Pozwala tworzyć m.in. znak wodny i efekty przenikania.

Znak wodny to zwykle półprzezroczysty tekst, logo lub grafika umieszczona na obrazie albo dokumencie. Ma oznaczać autora, właściciela lub zabezpieczać materiał przed nieuprawnionym użyciem.

Ponieważ znak wodny powinien być widoczny, ale nie może zasłaniać głównej treści projektu. Zmniejszenie krycia pozwala uzyskać subtelny efekt.

Przezroczystość zmienia widoczność całego obiektu lub jego części. Obrys dotyczy konturu obiektu, czyli linii wokół kształtu lub tekstu.

Przezroczystość wpływa na stopień krycia obiektu. Obwiednia służy do deformowania kształtu obiektu, np. wyginania tekstu lub grafiki.

Najczęściej używa się logo, nazwy firmy, podpisu autora, adresu strony internetowej lub prostego napisu. Ważne, aby obiekt był czytelny, ale nienachalny.

Stempel służy do kopiowania pikseli z jednego fragmentu obrazu i nanoszenia ich w inne miejsce. Używa się go głównie do retuszu i usuwania drobnych niedoskonałości.

Pozwala zakryć pieg próbką skóry pobraną z pobliskiego obszaru. Dzięki temu retusz może wyglądać naturalnie, jeśli próbka jest dobrze dobrana.

Najczęściej przytrzymuje się klawisz Alt i klika miejsce, z którego ma zostać pobrany fragment obrazu. Następnie maluje się tą próbką po retuszowanym obszarze.

Stempel służy do retuszu i kopiowania fragmentów obrazu. Narzędzie Przytnij zmienia kadr zdjęcia, czyli usuwa zewnętrzne części obrazu.

Nie jest to typowe zastosowanie Różdżki. Różdżka służy głównie do zaznaczania obszarów o podobnym kolorze, a nie do precyzyjnego retuszu skóry.

Praca na osobnej warstwie jest bezpieczniejsza, ponieważ nie niszczy oryginalnego zdjęcia. W razie błędu można łatwo poprawić lub usunąć retusz.

Służy do tworzenia efektu ruchu wokół punktu centralnego lub ruchu promieniście od środka. Najczęściej wykorzystuje się je do symulowania wirowania albo dużej prędkości.

Za efekt ruchu wirowego odpowiada tryb obrotu, czyli Spin. Tworzy on rozmycie po okręgu wokół wskazanego środka.

Spin tworzy efekt obrotu wokół środka, a Zoom daje wrażenie ruchu do środka lub od środka obrazu. Oba należą do rozmycia promienistego, ale dają inny kierunek ruchu.

Rozmycie powierzchniowe wygładza powierzchnie obrazu, zachowując krawędzie. Nie tworzy efektu obrotu ani promieniowego ruchu.

Rozmycie soczewkowe imituje nieostrość wynikającą z pracy obiektywu i głębi ostrości. Stosuje się je raczej do efektu fotograficznego tła niż do ruchu wirowego.

Należy zwiększyć wartość Amount, czyli siłę rozmycia. Można też odpowiednio ustawić środek rozmycia, aby efekt był bardziej widoczny w wybranym miejscu.