Pytania pomocnicze - AUD.05

Arial jest krojem bezszeryfowym, prostym i czytelnym na ekranie. Dobrze sprawdza się przy wyświetlaniu tekstu z projektora lub monitora.

Krój szeryfowy ma ozdobne zakończenia liter, czyli szeryfy. Krój bezszeryfowy ich nie ma, dlatego zwykle jest czytelniejszy na ekranach.

Ozdobne kroje mogą być trudne do odczytania, szczególnie z większej odległości. Nadają się raczej do krótkich akcentów graficznych niż do podstawowego tekstu.

Powinien mieć prosty krój pisma, odpowiednio duży rozmiar i dobry kontrast względem tła. Ważne jest też ograniczenie ilości tekstu.

Nie, zbyt wiele krojów wprowadza chaos wizualny. Najlepiej stosować jeden lub dwa spójne kroje w całej prezentacji.

Wysoki kontrast między tekstem a tłem ułatwia szybkie odczytanie informacji. Przykładem jest ciemny tekst na jasnym tle albo jasny tekst na ciemnym tle.

Zbyt duża liczba kolorów wprowadza chaos wizualny i utrudnia odbiorcy rozpoznanie najważniejszych informacji. Slajd staje się mniej czytelny i mniej profesjonalny.

Zaleca się stosować maksymalnie 4 kolory na jednym slajdzie. Taka liczba pozwala zachować czytelność i spójność kompozycji.

Kolor może porządkować treść, wyróżniać ważne informacje, budować hierarchię wizualną i poprawiać estetykę slajdu. Powinien być stosowany celowo, a nie przypadkowo.

Dobry kontrast ułatwia odczytanie tekstu, szczególnie podczas wyświetlania prezentacji na projektorze lub ekranie. Słaby kontrast może sprawić, że treść będzie nieczytelna.

Należy używać tej samej palety kolorów na wszystkich slajdach i przypisywać kolorom stałe funkcje, np. jeden kolor dla nagłówków, inny dla wyróżnień.

Nie. Kolorem należy wyróżniać tylko najważniejsze elementy, ponieważ nadmiar wyróżnień osłabia ich skuteczność.

Znacznik `<b>` służy do pogrubienia tekstu znajdującego się między `<b>` i `</b>`.

Sformatowane zostanie tylko słowo „dwa”, ponieważ znajduje się między znacznikiem otwierającym `<b>` i zamykającym `</b>`.

`<b>` oznacza wizualne pogrubienie, a `<strong>` dodatkowo informuje, że tekst jest ważny znaczeniowo. Domyślnie oba zwykle wyglądają jak pogrubione.

Do pochylenia tekstu używa się najczęściej znacznika `<i>` albo semantycznego znacznika `<em>`.

Indeks górny tworzy znacznik `<sup>`, a indeks dolny znacznik `<sub>`.

Znacznik otwierający wskazuje początek formatowania, a zamykający jego koniec. Dzięki temu przeglądarka wie, który fragment tekstu ma zostać zmieniony.

Znacznik <html> obejmuje całą zawartość dokumentu HTML. Wyznacza początek i koniec właściwego kodu strony.

Sekcja <head> zawiera informacje techniczne o stronie, np. tytuł i metadane. Sekcja <body> zawiera treść widoczną dla użytkownika w przeglądarce.

Znacznik <title> określa tytuł strony wyświetlany na karcie przeglądarki. Umieszcza się go wewnątrz sekcji <head>.

Nie. Znacznik <body> oznacza początek widocznej treści strony, ale cały dokument HTML rozpoczyna się znacznikiem <html>.

Deklaracja <!DOCTYPE html> informuje przeglądarkę, że dokument jest zgodny ze standardem HTML5. Nie jest znacznikiem rozpoczynającym właściwy dokument HTML.

Najpierw umieszcza się deklarację <!DOCTYPE html>, potem znacznik <html>, a wewnątrz niego sekcje <head> i <body>.

Kontroler to część aplikacji, która obsługuje żądania użytkownika i decyduje, jakie operacje mają zostać wykonane. Steruje przepływem danych między modelem a widokiem.

MVC dzieli aplikację na trzy części: model, widok i kontroler. Model odpowiada za dane, widok za prezentację, a kontroler za sterowanie działaniem aplikacji.

Kontroler obsługuje logikę sterowania aplikacją, natomiast widok odpowiada za to, co widzi użytkownik. Widok prezentuje dane, ale nie powinien decydować o przebiegu działania aplikacji.

Model odpowiada za dane i logikę biznesową, np. pobieranie informacji z bazy danych. Kontroler korzysta z modelu, ale sam głównie koordynuje działanie aplikacji.

Ponieważ odbiera działania użytkownika, wybiera odpowiednie funkcje programu i decyduje, jaka odpowiedź zostanie zwrócona. Pełni rolę pośrednika między użytkownikiem, modelem i widokiem.

Żądanie trafia do kontrolera, który odczytuje dane formularza i przekazuje je do odpowiedniego modelu. Następnie wybiera widok, który pokaże wynik operacji.

To publiczne udostępnienie zdjęcia, filmu lub innego materiału, na którym dana osoba jest rozpoznawalna, np. na stronie WWW, w mediach społecznościowych albo w prezentacji online.

Osoba niepełnoletnia nie ma pełnej zdolności do samodzielnego decydowania o skutkach publikacji. Dlatego wymagana jest zgoda jej opiekunów prawnych, a także uwzględnienie woli samego dziecka lub nastolatka.

Zgodę powinni wyrazić rodzice lub opiekunowie prawni oraz sama osoba niepełnoletnia, jeśli może świadomie podjąć taką decyzję.

Nie. Podpisanie zdjęcia nie jest zgodą na rozpowszechnianie wizerunku. Może dodatkowo ujawniać dane osobowe, więc należy robić to tylko wtedy, gdy jest to uzasadnione i objęte zgodą.

Zgoda powinna wskazywać, czyj wizerunek będzie użyty, gdzie zostanie opublikowany, w jakim celu i przez jaki czas może być wykorzystywany.

Nie zawsze. Zrobienie zdjęcia i jego publiczne udostępnienie to różne czynności. Do publikacji w Internecie należy uzyskać osobną, jasną zgodę.

Można nie podawać danych osobowych, unikać szczegółów pozwalających na identyfikację miejsca pobytu oraz publikować materiał tylko w zakresie objętym zgodą.

FLA jest plikiem roboczym projektu Adobe Flash i służy do edycji. SWF jest plikiem wynikowym przeznaczonym do publikacji i odtwarzania.

Ponieważ SWF był standardowym formatem eksportu gotowych animacji i projektów multimedialnych Flash przeznaczonych do umieszczenia na stronie WWW.

PDF służy głównie do dokumentów elektronicznych i materiałów do druku, a nie do publikowania interaktywnych projektów Flash jako animacji internetowych.

PSD to natywny format Adobe Photoshop, używany do edycji grafiki rastrowej z warstwami. Nie jest formatem publikacji animacji Flash.

Nie. Do edycji służy plik FLA, natomiast SWF jest gotowym plikiem wynikowym po publikacji lub eksporcie.

Flash umożliwiał tworzenie animacji, interaktywnych prezentacji, banerów i prostych gier internetowych, które następnie publikowano najczęściej jako pliki SWF.

JPEG jest formatem pliku graficznego, a EXIF zestawem metadanych zapisanych wewnątrz pliku. Plik JPEG może zawierać dane EXIF, ale sam EXIF nie jest formatem obrazu.

Najczęściej są to: czas ekspozycji, przysłona, ogniskowa, ISO, data wykonania zdjęcia, model aparatu oraz czasem lokalizacja GPS.

Pozwalają sprawdzić ustawienia aparatu użyte przy wykonaniu zdjęcia. Dzięki temu można analizować błędy, np. zbyt długi czas naświetlania lub za wysokie ISO.

Nie. Mogą zostać usunięte podczas eksportu, kompresji, publikacji w internecie albo celowo wyczyszczone ze względów prywatności.

Najczęściej w plikach JPEG, ale także w TIFF i wielu plikach RAW. Obsługa EXIF zależy od formatu oraz programu zapisującego plik.

EXIF może zawierać dane GPS, datę wykonania zdjęcia oraz informacje o urządzeniu. Przed publikacją zdjęć w internecie warto sprawdzić lub usunąć te metadane.

Proces C-41 stosuje się do wywoływania barwnych materiałów negatywowych, czyli głównie kolorowych filmów negatywowych.

Negatyw ma odwrócone jasności i barwy, dlatego wymaga wykonania odbitki lub skanu. Pozytyw pokazuje obraz w naturalnej postaci, gotowej do oglądania.

Diapozytywy i slajdy są materiałami pozytywowymi/odwracalnymi. Zwykle wywołuje się je w procesie E-6, a nie C-41.

Ze slajdami i diapozytywami kojarzy się proces E-6, przeznaczony do materiałów odwracalnych.

To materiał światłoczuły rejestrujący obraz kolorowy w postaci negatywu, czyli z odwróconymi jasnościami i barwami.

Należy wykonać odbitkę na papierze fotograficznym albo zeskanować negatyw i odwrócić obraz cyfrowo.

C-41 należy kojarzyć z kolorowym filmem negatywowym, czyli z materiałami barwnymi negatywowymi.

Negatyw prześwietlony otrzymał zbyt dużo światła podczas ekspozycji. W efekcie staje się zbyt ciemny i mało przezroczysty.

Zbyt krótkie wywoływanie powoduje niedostateczne rozwinięcie obrazu. Najczęściej skutkuje to obniżeniem kontrastu.

Ponieważ nadmiar światła powoduje silniejsze zaczernienie materiału światłoczułego. Taki negatyw przepuszcza mniej światła.

Niski kontrast oznacza małe różnice między jasnymi i ciemnymi partiami obrazu. Obraz wygląda płasko i ma słabo zróżnicowane tony.

Prześwietlenie wpływa głównie na ogólną gęstość i przezroczystość negatywu. Czas wywoływania silnie wpływa na kontrast obrazu.

Krótkie wywoływanie daje niski kontrast, a prześwietlenie powoduje dużą gęstość optyczną negatywu. Razem tworzą negatyw płaski tonalnie i mało przezroczysty.