Pytania pomocnicze - AUD.05

Rozdzielczość odpowiada za liczbę pikseli w obrazie. Im jest większa, tym więcej szczegółów można zapisać i wyświetlić.

Głębia bitowa określa, ile informacji o kolorze lub jasności może zapisać każdy piksel. Większa głębia bitowa daje więcej odcieni i łagodniejsze przejścia tonalne.

Wysoka rozdzielczość zwiększa ilość detali, a duża głębia bitowa poprawia płynność przejść między kolorami. Oba parametry wpływają na różne aspekty jakości obrazu.

Nie. Wysoka rozdzielczość zwiększa liczbę pikseli, ale za płynność przejść tonalnych odpowiada przede wszystkim głębia bitowa.

Może pojawić się posteryzacja, czyli widoczne skoki między odcieniami zamiast płynnego gradientu. Szczególnie widać to na niebie, cieniach i łagodnych przejściach kolorów.

Piksele budują obraz przestrzennie, czyli określają jego rozmiar i szczegółowość. Bity opisują ilość informacji o kolorze lub jasności pojedynczego piksela.

Przy małej liczbie pikseli mniej informacji mieści się w obrazie. Drobne elementy mogą zostać uproszczone, rozmyte albo całkowicie utracone.

Cyfrowa kamera wideo zwykle ma wbudowany mikrofon lub wejście na mikrofon zewnętrzny. Dzięki temu oprócz obrazu zapisuje również ścieżkę audio.

Skanery służą do digitalizacji obrazu, np. dokumentów, zdjęć lub materiałów transparentnych. Nie mają funkcji przechwytywania fal dźwiękowych.

Rejestracja obrazu polega na zapisie informacji wizualnej przez matrycę lub materiał światłoczuły. Rejestracja dźwięku polega na zamianie fal akustycznych na sygnał elektryczny lub cyfrowy.

Do nagrywania dźwięku używa się m.in. mikrofonów, rejestratorów audio, kamer wideo, smartfonów oraz komputerów z kartą dźwiękową lub interfejsem audio.

W pliku wideo dźwięk jest zapisywany jako osobna ścieżka audio zsynchronizowana z obrazem. Może być kodowany np. w formacie AAC, MP3 lub PCM, zależnie od ustawień i kontenera.

Analogowy aparat fotograficzny zapisuje obraz na materiale światłoczułym, np. kliszy fotograficznej. Nie rejestruje dźwięku ani ruchomego obrazu z audio.

Domena publiczna to zbiór utworów, z których można korzystać bez konieczności uzyskiwania zgody właściciela autorskich praw majątkowych. Dotyczy to m.in. utworów, do których prawa majątkowe wygasły.

Co do zasady autorskie prawa majątkowe wygasają po 70 latach od śmierci twórcy. Po tym czasie utwór może trafić do domeny publicznej.

Tak, można je wykorzystywać, kopiować, modyfikować i rozpowszechniać. Nadal warto podać autora, jeśli jest znany, ze względów etycznych i informacyjnych.

Autorskie prawa osobiste chronią więź twórcy z utworem i nie wygasają. Autorskie prawa majątkowe dotyczą zarabiania i rozporządzania utworem, a ich ochrona jest ograniczona w czasie.

Nie. Darmowy dostęp nie oznacza braku ochrony prawnej. Materiał może być chroniony prawem autorskim albo udostępniony na konkretnej licencji, np. Creative Commons.

Grafik często korzysta ze zdjęć, ilustracji, muzyki i tekstów. Znajomość zasad domeny publicznej pomaga legalnie wykorzystywać materiały w projektach.

To surowe formaty RAW zapisywane przez aparaty cyfrowe różnych producentów. NEF jest związany z Nikonem, CRW i CR2 z Canonem, a ARW z Sony.

Pliki RAW są duże, wymagają specjalnego oprogramowania i zwykle nie są bezpośrednio obsługiwane przez przeglądarki. Trzeba je najpierw przekonwertować do formatu internetowego.

Najczęściej zapisuje się je jako JPEG, PNG lub WebP. W przypadku zdjęć fotograficznych bardzo często stosuje się JPEG ze względu na dobrą kompresję.

Mniejsze pliki ładują się szybciej, mniej obciążają serwer i poprawiają komfort użytkownika. Ma to też znaczenie dla wydajności oraz pozycjonowania strony.

RGB jest przeznaczony do wyświetlania obrazu na ekranach, natomiast CMYK służy głównie do druku. Strony WWW powinny używać grafiki w RGB, najlepiej w profilu sRGB.

Zmniejszenie wymiarów redukuje liczbę pikseli obrazu, np. z 6000 × 4000 px do 1200 × 800 px. Kompresja zmniejsza wagę pliku przez sposób zapisu danych, np. w JPEG.

Najpierw otwiera się RAW w programie graficznym, dokonuje korekcji obrazu, następnie eksportuje do formatu WWW, zmniejsza rozmiar i zapisuje w trybie RGB.

Lewa strona histogramu odpowiada ciemnym tonom, środek półtonom, a prawa strona jasnym partiom obrazu. Rozkład pikseli pokazuje, czy zdjęcie jest ciemne, jasne czy równomiernie naświetlone.

W skali 0–255 wartości od 0 do 128 obejmują czerń, cienie i ciemniejsze półtony. Brak pikseli w jasnych zakresach oznacza, że zdjęcie jest zbyt ciemne.

Zdjęcie niedoświetlone ma przewagę ciemnych tonów i histogram przesunięty w lewo. Zdjęcie prześwietlone ma przewagę jasnych tonów i histogram przesunięty w prawo.

Nie. Bardzo kontrastowe zdjęcie miałoby zwykle piksele zarówno w ciemnych, jak i jasnych zakresach. Zakres 0–128 oznacza raczej ciemny obraz, a nie automatycznie duży kontrast.

Można zwiększyć ekspozycję, jasność, przesunąć poziomy lub użyć krzywych tonalnych. Trzeba jednak uważać, ponieważ nadmierne rozjaśnianie może zwiększyć szum.

Na ekspozycję wpływają czas naświetlania, przysłona i czułość ISO. Zbyt krótki czas, zbyt mały otwór przysłony lub zbyt niskie ISO mogą spowodować niedoświetlenie.

RAW zawiera surowe dane z matrycy i wymaga wywołania. JPEG jest już przetworzonym, skompresowanym obrazem gotowym do wyświetlenia lub druku.

Wywołanie RAW to przetworzenie surowych danych z aparatu na normalny obraz. W tym procesie ustala się m.in. balans bieli, ekspozycję, kontrast i profil barwny.

Powinien wyglądać jak zwykła, realistyczna fotografia. Nie ma widocznych efektów specjalnych, rastra, posterizacji ani silnej stylizacji.

RAW wymaga interpretacji przez program graficzny, ponieważ zawiera dane z matrycy, a nie finalny obraz. Do druku zwykle eksportuje się go np. do TIFF lub JPEG.

Najczęściej używa się Adobe Lightroom, Adobe Camera Raw, Capture One, Darktable lub oprogramowania producenta aparatu.

Dają większe możliwości korekcji ekspozycji, balansu bieli i kolorów niż JPEG. Zawierają więcej informacji tonalnych i barwnych.

Standardowo wywołany RAW daje realistyczny obraz fotograficzny. Pozostałe ilustracje sugerują zastosowanie filtrów, efektów graficznych lub rastra.

Liczbę możliwych wartości oblicza się ze wzoru 2^n, gdzie n to liczba bitów. Dla 8 bitów jest to 2^8 = 256 odcieni lub kolorów.

Każdy bit może mieć wartość 0 albo 1, więc 8 bitów daje 256 kombinacji. W obrazie w skali szarości oznacza to 256 poziomów jasności.

Obraz 1-bitowy ma 2 możliwe wartości: zwykle czarną i białą. Wynika to ze wzoru 2^1 = 2.

Obraz 8-bitowy w skali szarości ma 256 poziomów jasności. Obraz 24-bitowy RGB ma po 8 bitów na każdy kanał: czerwony, zielony i niebieski, czyli około 16,7 miliona kolorów.

Najczęściej oznacza obraz z kanałami RGB po 8 bitów oraz dodatkowym kanałem alfa 8 bitów. Kanał alfa odpowiada za przezroczystość.

Większa liczba bitów na piksel oznacza więcej danych do zapisania dla każdego punktu obrazu. Dlatego obraz 24-bitowy zajmuje więcej miejsca niż obraz 8-bitowy o tej samej rozdzielczości.

RAW zachowuje więcej informacji z matrycy, dlatego umożliwia większą korekcję ekspozycji, balansu bieli i zakresu tonalnego. JPEG jest już przetworzony i częściowo skompresowany stratnie.

Nie. RAW wymaga wywołania, czyli interpretacji i eksportu do formatu użytkowego, np. JPEG, TIFF lub PNG.

Zawierają więcej danych tonalnych i barwnych oraz nie są silnie kompresowane stratnie. Dzięki temu są większe, ale dają większe możliwości edycji.

To proces ustawienia parametrów obrazu, takich jak balans bieli, ekspozycja, kontrast i ostrość, a następnie zapisania zdjęcia do formatu końcowego.

Nie. BMP może być formatem bezstratnym, ale nie zapisuje surowych danych z matrycy aparatu. RAW jest formatem źródłowym z aparatu.

PSD to format roboczy Adobe Photoshop, używany do zapisu warstw i edycji projektu. Nie jest standardowym formatem zapisu surowych danych z sensora aparatu.

Contact Sheet II służy do automatycznego tworzenia stykówki, czyli arkusza z miniaturami wielu obrazów. Ułatwia katalogowanie i przeglądanie zdjęć.

Stykówka to dokument zawierający miniatury wielu zdjęć ułożone w siatce. Często zawiera także podpisy z nazwami plików.

Można ustawić m.in. źródłowy folder zdjęć, rozmiar dokumentu, rozdzielczość, tryb koloru, liczbę kolumn i wierszy oraz podpisy pod miniaturami.

Stykówka jest statycznym arkuszem z wieloma miniaturami na jednej stronie. Pokaz slajdów prezentuje obrazy kolejno, zwykle na pełnym ekranie.

Podpisy pomagają szybko zidentyfikować konkretne zdjęcie. Dzięki temu łatwiej wskazać plik do dalszej obróbki lub wyboru.

Droplet to mała aplikacja utworzona na podstawie akcji Photoshopa. Służy do automatycznego przetwarzania plików po przeciągnięciu ich na ikonę dropletu.

Przetwarzanie wsadowe polega na wykonaniu tej samej operacji na wielu plikach automatycznie. W Photoshopie może dotyczyć np. zmiany rozmiaru, formatu lub korekcji zdjęć.

Najczęściej po widoku wielu miniatur zdjęć, panelu folderów, panelu podglądu oraz metadanych pliku. Taki interfejs służy do przeglądania i porządkowania zdjęć, a nie do projektowania grafiki od podstaw.

Program do prezentacji zwykle pokazuje slajdy, obszar edycji slajdu i narzędzia tekstowo-graficzne. Na ilustracji dominują miniatury plików graficznych, foldery i metadane zdjęć.

Katalogowanie polega na porządkowaniu, opisywaniu i wyszukiwaniu obrazów. Edycja grafiki rastrowej polega na zmianie pikseli obrazu, np. retuszu, korekcji kolorów lub kadrowaniu.

Metadane EXIF zawierają informacje techniczne o zdjęciu, np. datę wykonania, ISO, czas ekspozycji, ogniskową i model aparatu. Ułatwiają filtrowanie, sortowanie i analizę fotografii.

Na ilustracji widać fotografie i pliki rastrowe, np. JPG oraz RAW. Obiekty wektorowe są tworzone z krzywych i kształtów, a zarządza się nimi zwykle w programach typu Illustrator lub CorelDRAW.

Najczęściej są to JPG, TIFF, PNG oraz pliki RAW pochodzące z aparatów cyfrowych. W przedstawionym interfejsie widoczne są m.in. pliki JPG i ARW.

Adobe Bridge służy do przeglądania, katalogowania, oceniania i opisywania plików multimedialnych. Jest szczególnie przydatny przy zarządzaniu dużą liczbą zdjęć i materiałów graficznych.